ஒரு அடர்ந்த காட்டின் நடுவே, வண்ணமயமான இறகுகளைக் கொண்ட நீலன் என்ற மயில் வாழ்ந்து வந்தது. நீலன் தன்னுடைய தோகையைப் பற்றி மிகவும் பெருமைப்படும் குணம் கொண்டது. காட்டில் உள்ள மற்ற விலங்குகள் அதன் அழகைப் பார்த்து வியந்தாலும், நீலன் எப்போதும் மற்றவர்களைத் தாழ்வாகவே பார்த்தது.
"என் தோகையைப் பார்! வானவில்லின் நிறங்கள் அனைத்தும் என்னிடம் உள்ளனவா?" என்று நீலன் அடிக்கடி மற்ற விலங்குகளிடம் கூச்சலிடும். மற்ற விலங்குகள் அதன் அகங்காரத்தால் எரிச்சலடைந்தன, ஆனால் நீலன் தன் அழகில் மூழ்கி மற்றவர்களின் உணர்வுகளைப் பொருட்படுத்தவில்லை.
ஒரு நாள், நீலன் ஒரு குளக்கரையில் அமர்ந்திருந்தபோது, அங்கே ஒரு வெள்ளை நிறக் கொக்கு அமைதியாகத் தன் உணவைத் தேடிக்கொண்டிருப்பதைப்பார்த்தது. உடனே நீலன் தன் தோகையை விரித்து ஆடிக்கொண்டே கொக்கின் அருகில் சென்றது.
"ஏய் கொக்கே! என் தோகையின் அழகைப் பார்த்தாயா? ஒவ்வொரு இறகிலும் ஒரு ரகசியம் ஒளிந்திருக்கிறது. நீயோ வெறும் வெள்ளை நிறத்தில் சாதாரணமாக இருக்கிறாய்!" என்று ஏளனமாகச் சிரித்தது.
கொக்கு அமைதியாக நீலனைப் பார்த்துச் சொன்னது, "உண்மைதான் நீலன், உன் தோகை பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகாக இருக்கிறது. நான் உன்னைப் போலவே வண்ணமயமாக இல்லை என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆனால், என்னிடம் ஒரு விசேஷமான திறமை இருக்கிறது.
"எனது சிறகுகள் மிகவும் வலிமையானவை. என்னால் உயரமான மேகங்களைத் தொட்டுவிட்டு, வானத்தின் எல்லையைத் தொட முடியும். நான் காட்டின் மேலிருந்து உலகத்தைப் பார்க்க முடியும். ஆனால், உன்னால் இந்த அழகான தோகையோடு உயரத்தில் பறக்க முடியுமா?"
நீலன் அதிர்ச்சியடைந்தது. அது தன் அழகை மட்டுமே உலகம் என்று நினைத்தது. ஆனால், ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு தனித்துவமான திறமை இருப்பதை அது அப்போதுதான் உணர்ந்தது. மற்றவர்களைத் தாழ்வாகப் பேசியதற்காக நீலன் தன் தவறை உணர்ந்து வருத்தப்பட்டது. அன்று முதல், அது தன் அழகை மட்டும் பெருமையாகக் கொள்ளாமல், மற்றவர்களின் திறமைகளையும் மதிக்கும் பண்பைப் பெற்றது.
பாடம்
வெறும் வெளித்தோற்றம் மட்டுமே முக்கியமல்ல, ஒவ்வொருவரிடமும் ஒரு தனித்துவமான திறமை ஒளிந்துள்ளதே உண்மையான மதிப்பு.
