പച്ചപ്പണിഞ്ഞ ഒരു വലിയ കാടിന്റെ നടുവിൽ നീലൻ എന്ന മയിൽ താമസിച്ചിരുന്നു. സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന മനോഹരമായ തൂവലുകൾ നീലന് ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, ആ സൗന്ദര്യം അവനിൽ വലിയ അഹങ്കാരം ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. താനാണ് ഏറ്റവും മികച്ചതെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചു.
ഓരോ ദിവസവും നീലൻ തന്റെ പീലി വിടർത്തി മറ്റ് മൃഗങ്ങൾക്ക് മുന്നിലൂടെ നടക്കും. "എന്റെ തൂവലുകൾ കണ്ടോ! ഇതിൽ എത്ര നിറങ്ങളുണ്ട്!" എന്ന് അവൻ വീമ്പു പറയും. അവന്റെ ഈ സ്വഭാവം കാരണം കാട്ടിലെ മറ്റ് മൃഗങ്ങൾ അവനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.
ഒരു ദിവസം നീലൻ ഒരു കുളക്കരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, അവിടെ വെളുത്ത നിറത്തിലുള്ള ഒരു കൊക്ക് മീൻ പിടിക്കുന്നത് കണ്ടു. ഉടനെ നീലൻ കൊക്കിനെ കളിയാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
"എടീ കൊക്കേ, നിന്റെ നിറം കണ്ടോ? എത്ര വിരസമാണ്! എന്റെ തൂവലുകളുടെ അഴക് നിനക്ക് ഒരിക്കലും കിട്ടില്ല," നീലൻ പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
കൊക്ക് ശാന്തമായി മറുപടി പറഞ്ഞു, "അതെ നീലൻ, നിന്റെ തൂവലുകൾ വളരെ മനോഹരമാണ്. എനിക്ക് നിന്നെപ്പോലെ നിറങ്ങളില്ല എന്നത് സത്യമാണ്. പക്ഷേ, എനിക്ക് മറ്റൊരു കഴിവുണ്ട്.
"എന്റെ ചിറകുകൾക്ക് വലിയ കരുത്തുണ്ട്. എനിക്ക് മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഉയരത്തിൽ പറക്കാൻ കഴിയും. ആകാശത്തുനിന്ന് ഈ ലോകത്തെ മുഴുവൻ കാണാനും എനിക്ക് സാധിക്കും. നിനക്ക് ആ ഭാരമേറിയ തൂവലുകളുമായി ആകാശത്തോളം ഉയരത്തിൽ പറക്കാൻ കഴിയുമോ?"
നീലൻ സ്തംഭിച്ചുപോയി. സൗന്ദര്യം കൊണ്ട് മാത്രം കാര്യമില്ലെന്നും, ഓരോരുത്തർക്കും അവരുടേതായ കഴിവുകൾ ഉണ്ടെന്നും അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മറ്റുള്ളവരെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടിയതിൽ അവൻ ഖേദിച്ചു. അന്നുമുതൽ നീലൻ തന്റെ അഹങ്കാരം ഉപേക്ഷിക്കുകയും എല്ലാവരെയും ബഹുമാനിക്കാൻ പഠിക്കുകയും ചെയ്തു.
Moral
ബാഹ്യമായ സൗന്ദര്യമല്ല, മറിച്ച് ഓരോരുത്തർക്കും അവരുടേതായ പ്രത്യേക കഴിവുകളാണ് പ്രധാനം.
