ఒక అందమైన గ్రామంలో కవి అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను తెలివైనవాడే కానీ, అతని మనసులో నాలుగు చెడు అలవాట్లు ఉండేవి: అసూయ, అత్యాశ, కోపం మరియు కఠినమైన మాటలు. తన స్నేహితులు కొత్త వస్తువులు కొంటే అతనికి అసూయ కలిగేది. తనకు కావాల్సినవి దొరకకపోతే కోపంతో ఊగిపోయేవాడు, మాట్లాడేటప్పుడు ఇతరులను బాధపెట్టే మాటలు అనేవాడు.
ఒకసారి గ్రామంలో చిత్రలేఖన పోటీ జరిగింది. కవి స్నేహితుడైన అర్జున్ ఒక అద్భుతమైన చిత్రాన్ని గీశాడు. అది చూసి కవికి అసూయ వేసింది. అర్జున్ విజేతగా నిలిచినప్పుడు, కవి కోపంతో, 'నీకు అదృష్టం వల్లనే వచ్చింది, నీ చిత్రం అస్సలు బాలేదు!' అని అరిచాడు. అర్జున్ చాలా బాధపడి అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయాడు.
ఆ సాయంత్రం కవి తాతయ్య అతడిని పిలిచి ఇలా చెప్పారు, 'కవీ, నీ మనసులో అసూయ, ఆశ, కోపం మరియు కఠినమైన మాటలు ఉంటే, నీలోని మంచి గుణాలు ఎవరికీ కనిపించవు.' కవి తన తప్పు తెలుసుకున్నాడు. మరుసటి రోజు అర్జున్ దగ్గరకు వెళ్లి క్షమాపణ కోరాడు. ఇకపై ఎవరినీ బాధపెట్టనని, ఎప్పుడూ మృదువుగా మాట్లాడతానని మాట ఇచ్చాడు. అప్పటి నుండి కవి అందరికీ ఇష్టమైన మంచి బాలుడిగా మారాడు.
