ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവി എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മിടുക്കനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സിൽ നാല് ചെറിയ നിഴലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു: അസൂയ, അത്യാഗ്രഹം, ദേഷ്യം, പിന്നെ കഠിനമായ വാക്കുകൾ. കൂട്ടുകാർ പുതിയ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ വാങ്ങുമ്പോൾ അവന് അസൂയ തോന്നും. തനിക്ക് ലഭിക്കാത്ത കാര്യങ്ങൾക്കായി അവൻ വെമ്പലോടെ ഇരിക്കും. ദേഷ്യം വരുമ്പോൾ അവൻ മറ്റുള്ളവരെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിൽ സംസാരിക്കും.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു ചിത്രരചനാ മത്സരം നടന്നു. കവിയുടെ കൂട്ടുകാരനായ അർജുൻ മനോഹരമായ ഒരു ചിത്രം വരച്ചു. അത് കണ്ടപ്പോൾ കവിക്ക് അസൂയ തോന്നി. അർജുൻ വിജയിച്ചപ്പോൾ കവി ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു, 'നിനക്ക് ഭാഗ്യം കൊണ്ടാണ് ഇത് കിട്ടിയത്, നിന്റെ ചിത്രം ഒന്നിനും കൊള്ളില്ല!' അർജുൻ സങ്കടത്തോടെ അവിടെനിന്നും പോയി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം കവിയുടെ മുത്തച്ഛൻ അവനോട് പറഞ്ഞു, 'മോനേ, നിന്റെ ഉള്ളിൽ അസൂയയും ദേഷ്യവും കയ്പ്പുള്ള വാക്കുകളും ഉണ്ടെങ്കിൽ നിന്റെ നന്മ ആരും കാണില്ല.' കവി തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. പിറ്റേദിവസം അവൻ അർജുന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് മാപ്പ് ചോദിച്ചു. ഇനി ഒരിക്കലും മറ്റുള്ളവരെ വേദനിപ്പിക്കില്ലെന്ന് അവൻ ഉറപ്പിച്ചു. പതുക്കെ പതുക്കെ കവി നല്ലൊരു കുട്ടിയായി മാറി.
