ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு சில தீய பழக்கங்கள் இருந்தன. மற்றவர்கள் புதிய விளையாட்டுப் பொருட்கள் வாங்கினால் அவனுக்குப் பொறாமை வரும். தனக்குக் கிடைக்காத ஒன்றைப் பார்த்தால் ஆசைப்பட்டு, அதை அடையத் துடிப்பான். கோபம் வந்தால் எதையும் யோசிக்காமல் கத்துவான், பேசும்போதும் மற்றவர்களைக் காயப்படுத்தும் சொற்களைப் பேசுவான்.
ஒருமுறை கிராமத்தில் ஒரு பெரிய ஓவியப் போட்டி நடந்தது. கதிரின் நண்பன் முகிலன் ஒரு அழகான ஓவியம் வரைந்தான். அதைப் பார்த்ததும் கதிர் மனதில் பொறாமை ஏற்பட்டது. 'அவன் எப்படி இவ்வளவு அழகாக வரைவான்?' என்று நினைத்தான். முகிலன் வெற்றி பெற்றபோது, கதிர் கோபத்துடன், 'உன் ஓவியம் சரியில்லை, நீ அதிர்ஷ்டசாலி!' என்று கத்தினான். முகிலன் வருத்தத்துடன் அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.
அன்று மாலை கதிரின் தாத்தா அவனிடம் பேசினார். 'கதிர், உன் உள்ளத்தில் பொறாமையும், ஆசையும், கோபமும், கசப்பான பேச்சும் இருந்தால், நீ எவ்வளவு திறமையானவனாக இருந்தாலும் உன் நற்பண்புகள் மறைந்துவிடும்' என்றார். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த நாள், அவன் முகிலனிடம் சென்று மன்னிப்பு கேட்டான். இனிமேல் மற்றவர்களைப் பார்த்துப் பொறாமைப்பட மாட்டேன் என்றும், இனிமையாகப் பேசுவேன் என்றும் உறுதி எடுத்தான். அன்று முதல் கதிர் ஒரு நல்ல மனிதனாக மாறத் தொடங்கினான்.
