ఒక అందమైన గ్రామంలో కవిన్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా చురుకైనవాడు, కానీ ఏదైనా చేసేటప్పుడు ఆలోచించకుండా తొందరపడే అలవాటు అతనికి ఉంది. ఒకరోజు, అతని తండ్రి ఒక అందమైన చెక్క పెట్టెను తయారు చేస్తున్నారు. అది పూర్తయ్యాక, తండ్రి 'కవిన్, దీన్ని జాగ్రత్తగా వంటగదిలోని టేబుల్ మీద పెట్టు' అని చెప్పి బయటకు వెళ్లారు.
కవిన్ ఆ పెట్టెను తీసుకుని వెళ్తుండగా, అతని స్నేహితుడు రవి ఒక కొత్త బంతితో పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. 'కవిన్, రా ఆడుకుందాం!' అని రవి పిలిచాడు. కవిన్కు ఆడుకోవాలనిపించింది. కానీ, ఇప్పుడు ఆడుకోవడానికి వెళ్తే పెట్టె కింద పడిపోతుందని లేదా తండ్రి బాధపడతారని అతనికి తెలుసు.
కవిన్ మనసులో ఒక సంఘర్షణ మొదలైంది. 'ఇప్పుడు ఆడుకుంటే సరదాగా ఉంటుంది, కానీ అది ఇప్పుడు చేయాల్సిన పని కాదు. పెట్టెను సురక్షితంగా ఉంచడమే ఇప్పుడు నేను చేయాల్సిన సరైన పని' అని అతనికి అనిపించింది. అతను రవితో, 'రవి, నేను ఇది పూర్తి చేసి వస్తాను' అని చెప్పి, నెమ్మదిగా నడిచి వెళ్లి పెట్టెను టేబుల్ మీద పెట్టాడు.
అతను తిరిగి వచ్చేసరికి, రవి అతని కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు. కవిన్ తన బాధ్యతను సరిగ్గా నెరవేర్చినందుకు అతనికి చాలా సంతోషం మరియు గర్వం కలిగింది. తను చేయాల్సిన పనిని చేయడం వల్ల కలిగే తృప్తి అతనికి అర్థమైంది.
