ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய குறை இருந்தது; எப்போதுமே எதையும் யோசிக்காமல் அவசரப்பட்டுச் செய்வான். ஒரு நாள், அவனது தந்தை ஒரு அழகான மரவேலைப்பாட்டுப் பெட்டியைச் செய்து கொண்டிருந்தார். அதைச் செய்து முடித்ததும், 'கவின், இதைச் சமையலறையில் உள்ள மேஜையில் பத்திரமாக வைத்துவிடு' என்று கூறிவிட்டு வெளியே சென்றார்.
கவின் அந்தப் பெட்டியை எடுத்துச் சென்றபோது, வழியில் அவனது நண்பன் ரவி ஓடி வந்தான். ரவி ஒரு புதிய பந்து வைத்திருந்தான். 'கவின், வா விளையாடலாம்!' என்று அழைத்தான் ரவி. கவினுக்கு விளையாட ஆசை வந்தது. ஆனால், பெட்டியைத் தவறவிட்டுச் சென்றால் தந்தை வருத்தப்படுவார் என்று அவனுக்குத் தெரியும். அதே சமயம், பெட்டியைத் தூக்கிக்கொண்டு விளையாடவும் முடியாது.
அப்போது கவினின் மனதில் ஒரு போராட்டம் நடந்தது. 'இப்போது விளையாடுவது மகிழ்ச்சி தரும், ஆனால் அது தப்பானது. பெட்டியைப் பத்திரமாக வைப்பதே இப்போது நான் செய்ய வேண்டிய சரியான விஷயம்' என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. அவன் ரவியிடம், 'இப்போது வேண்டாம் ரவி, நான் இதைச் சரியாகச் செய்துவிட்டு வருகிறேன்' என்று கூறிவிட்டு, மெதுவாக நடந்து சென்று பெட்டியை மேஜையில் வைத்தான்.
அவன் திரும்பி வந்தபோது, ரவி அவனுக்காகக் காத்திருந்தான். கவின் பெட்டியைச் சரியாக வைத்தது தந்தைக்கும் மகிழ்ச்சி தந்தது, அவனுக்குள்ளும் ஒரு நிம்மதியைத் தந்தது. அவன் செய்த அந்தச் சிறிய செயல் அவனுக்குப் பெருமையைத் தந்தது.
