ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಯೋಚಿಸದೆ ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ, ಅವನ ತಂದೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದನ್ನು ಮುಗಿಸಿದ ನಂತರ, ತಂದೆ, 'ಕವಿನ್, ಇದನ್ನು ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇಡು,' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಗೆ ಹೋದರು.
ಕವಿನ್ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹೋಗುವಾಗ, ಅವನ ಗೆಳೆಯ ರವಿ ಹೊಸ ಚೆಂಡಿನೊಂದಿಗೆ ಓಡಿ ಬಂದನು. 'ಕವಿನ್, ಬಾ ಆಡೋಣ!' ಎಂದು ರವಿ ಕೂಗಿದನು. ಕವಿಗೆ ಆಡಲು ತುಂಬಾ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ಆದರೆ, ಈಗ ಆಟವಾಡಲು ಹೋದರೆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಕೆಡಿಸಬಹುದು ಅಥವಾ ತಂದೆ ಬೇಸರಗೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು.
ಕವಿನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಘರ್ಷ ನಡೆಯಿತು. 'ಈಗ ಆಟವಾಡುವುದು ಖುಷಿ ಕೊಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದು ಈಗ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸವಲ್ಲ. ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಇಡುವುದು ಈಗ ನಾನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಧರ್ಮ.' ಎಂದು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅವನು ರವಿಗೆ, 'ರವಿ, ನಾನು ಇದನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಬರುತ್ತೇನೆ,' ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಇಟ್ಟನು.
ಅವನು ಮರಳಿ ಬಂದಾಗ ರವಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಕವಿನ್ ಮಾಡಿದ ಆ ಸಣ್ಣ ಕೆಲಸ ಅವನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿತು. ತಾನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅವನಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಎನಿಸಿತು.
