ఒక అందమైన గ్రామంలో సోము, నీల అనే దంపతులు మరియు వారి ఐదేళ్ల కుమారుడు తరణ్ ఉండేవారు. ఒకరోజు నీల తరణ్ కోసం సాదాసీదా అన్నం మరియు పప్పు వండింది. తరణ్ చాలా ఆనందంగా తింటున్నాడు, తిన్నటప్పుడు తన చిన్న చేతులతో అన్నంతో ఆడుకోవడం వల్ల కొంచెం అన్నం చేతులకు అంటుకుంది.
ఆ రోజు సాయంత్రం సోము ఒక పెద్ద విందుకు వెళ్ళాడు. అక్కడ అమృతంలాంటి ఎన్నో రుచికరమైన వంటకాలు, తీపి పదార్థాలు వడ్డించారు. సోము ఆ వంటకాలన్నీ రుచి చూసినా, అతని మనస్సు మాత్రం ఇంట్లోనే ఉంది. ఇంటికి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, తరణ్ తన చిన్న చేతులతో ఆడుకుంటూ తిన్న ఆ సాదా అన్నం గురించి సోము ఆలోచించాడు. ప్రపంచంలో ఎన్ని ఖరీదైన వంటకాలు ఉన్నా, తన బిడ్డ చేతులతో ముట్టుకున్న ఆ అన్నం ఇచ్చే తృప్తి, ఆ రుచి మరే ఇతర అమృతం వల్ల కూడా రాదని అతను గ్రహించాడు.
