ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வசித்து வந்தனர். அவர்களுக்குத் தாரண் என்ற ஐந்து வயது மகன் இருந்தான். சோமு ஒரு விவசாயி, நிலா இல்லத்தரசி. ஒரு நாள், நிலா தாரணுக்குப் பிடித்தமான பருப்பு சாதம் செய்தாள். தாரண் மிகவும் ஆசையாகச் சாப்பிட்டான், ஆனால் அவனது குட்டி கைகளால் சாதத்தை ஆட்டி விளையாடியதால், சாதத்தில் சில இடங்கள் சிதறி, கைகளில் கொஞ்சம் கூழ் படிந்திருந்தது.
அன்று மாலை, சோமு ஒரு பெரிய விருந்துக்குச் சென்றான். அங்கு அரசவைக்கே உரிய மிக விலையுயர்ந்த இனிப்புகளும், அமுதத்தைப் போன்ற சுவையான உணவுகளும் பரிமாறப்பட்டன. சோமு அந்த உணவுகளைச் சுவைத்தான், ஆனால் அவனது மனம் முழுவதும் வீட்டிலேயே இருந்தது. வீட்டிற்குத் திரும்பியதும், தாரண் சாப்பிட்ட அந்தச் சாதாரணச் சாதத்தை நினைத்துப் பார்த்தான். தாரணின் குட்டி கைகள் விளையாடிய அந்தச் சாதத்தில் இருந்த ஒருவிதமான அன்பு, உலகின் எந்த அமுதத்திலும் இல்லை என்பதை அவன் உணர்ந்தான். தன் மகனின் சிரிப்பும், அவன் சாப்பிடும் அழகும் கலந்த அந்தச் சாதாரண உணவே உலகின் மிகச்சிறந்த சுவை என்று அவன் மனதாரக் கருதினான்.
