ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಮು ಮತ್ತು ನೀಲಾ ಎಂಬ ದಂಪತಿಗಳು ಹಾಗೂ ಅವರ ಐದು ವರ್ಷದ ಮಗ ತರಣ್ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ನೀಲಾ ತರಣನಿಗಾಗಿ ಸಾಧಾರಣವಾದ ಅನ್ನ ಮತ್ತು ಬೇಳೆಯನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದಳು. ತರಣ್ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಿಂದ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳಿಂದ ಅನ್ನವನ್ನು ಆಡಿಸುತ್ತಾ ಆಟವಾಡಿದನು. ಇದರಿಂದ ಅನ್ನದ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಾಗ ಕೈಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು.
ಅಂದು ಸಂಜೆ ಸೋಮು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಔತಣಕೂಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದನು. ಅಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ತಿನ್ನುವ ಅಮೃತದಂತಹ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾದ ಸಿಹಿತಿಂಡಿಗಳು ಮತ್ತು ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಆಹಾರ ಪದಾರ್ಥಗಳಿದ್ದವು. ಸೋಮು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ರುಚಿ ನೋಡಿದರೂ, ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಗನ ನೆನಪೇ ಇತ್ತು. ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ, ತರಣ್ ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕೈಗಳಿಂದ ಆಡಿಸಿದ ಆ ಸಾಧಾರಣ ಅನ್ನದ ರುಚಿ ಅವನಿಗೆ ನೆನಪಾಯಿತು. ಅಂದು ತಿಂದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಔತಣಕ್ಕಿಂತ, ಮಗನ ಕೈಗಳು ತಗುಲಿದ ಆ ಸರಳ ಅನ್ನವೇ ಅತೀ ಮಧುರ ಎಂದು ಸೋಮು ಅರಿತನು.
