സമാധാനപരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ സോമുവും നീലയും അവരുടെ അഞ്ചു വയസ്സുകാരനായ മകൻ താരണും താമസിച്ചിരുന്നു. ഒരു ദിവസം നീല താരണിനായി പയറും ചോറും ഉണ്ടാക്കി. സന്തോഷത്തോടെ ഭക്ഷണം കഴിച്ച കുട്ടി തന്റെ കുഞ്ഞു കൈകൾ കൊണ്ട് ചോറിൽ കളിച്ചു. ആ കൈകളിൽ കുറച്ച് ചോറ് പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.
അന്ന് രാത്രി സോമു ഒരു വലിയ വിരുന്നിൽ പങ്കെടുത്തു. അവിടെ അമൃതിനേക്കാൾ മധുരമുള്ള പലതരം വിഭവങ്ങൾ വിളമ്പിയിരുന്നു. സോമു ആ വിഭവങ്ങൾ കഴിച്ചുവെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സ് വീട്ടിലായിരുന്നു. തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ, തന്റെ മകൻ കൈകൾ കൊണ്ട് കളിച്ച ആ സാധാരണ ചോറിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം ഓർത്തു. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിരുന്നുകളേക്കാൾ മധുരം തന്റെ മകന്റെ സ്നേഹം കലർന്ന ആ ഭക്ഷണമാണെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
