ఒక అందమైన గ్రామంలో ఆదిత్య అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను తన తండ్రితో కలిసి మట్టి పాత్రల వ్యాపారంలో సహాయం చేసేవాడు. ఆదిత్య చాలా తెలివైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉంది; ఏదైనా మంచి జరిగితే విపరీతమైన ఆనందంతో గంతులు వేసేవాడు, ఏదైనా చెడు జరిగితే తలదించుకుని ఏడ్చేవాడు.
ఒకరోజు, గ్రామంలోని పండుగ కోసం ఆదిత్య చేసిన మట్టి పాత్రలన్నీ అమ్ముడయ్యాయి. అతను ఎంతో ఉత్సాహంతో, "నేనే ప్రపంచంలోనే గొప్ప కుమ్మరిని!" అని అందరికీ గొప్పలు చెప్పుకున్నాడు. కానీ మరుసటి రోజే, అతను ఎంతో కష్టపడి చేసిన ఒక పెద్ద కుండ పొరపాటున పగిలిపోయింది. ఆదిత్య ఏడుస్తూ, "అంతా అయిపోయింది, నేను దేనికీ పనికిరాను!" అని కుమిలిపోయాడు.
అతని తండ్రి దగ్గరకు వచ్చి నెమ్మదిగా ఇలా చెప్పారు, "ఆదిత్యా, లాభనష్టాలు జీవితంలో సహజం. లాభం వచ్చినప్పుడు గర్వపడకూడదు, నష్టం వచ్చినప్పుడు కృంగిపోకూడదు. అన్ని పరిస్థితుల్లోనూ మనసును ప్రశాంతంగా ఉంచుకోవడమే గొప్పవారి లక్షణం."
ఆదిత్య తన కన్నీళ్లు తుడుచుకుని మళ్ళీ పని మొదలుపెట్టాడు. కొన్ని రోజుల్లోనే అతను చేసిన కొత్త పాత్రలు మునుపటి కంటే ఎక్కువగా అమ్ముడయ్యాయి. ఈసారి అతనికి సంతోషం కలిగినప్పుడు, అతను అదుపు తప్పకుండా ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు. తన మనసును ఎలా నియంత్రించుకోవాలో అతను నేర్చుకున్నాడు.
