ஒரு அழகான கிராமத்தில் ஆதித்யா என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் தன் தந்தையுடன் ஒரு சிறிய மண்பாண்டக் கடை நடத்தி வந்தான். ஆதித்யா மிகவும் திறமையானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய குறை இருந்தது; ஒரு நல்ல விஷயம் நடந்தால் அவன் துள்ளிக் குதிப்பான், ஒரு சிறிய தவறு நடந்தால் உடனே அழுது புலம்புவான்.
ஒரு நாள், கிராமத்துத் திருவிழாவிற்காக ஆதித்யா செய்த அழகான மண்பாண்டங்கள் அனைத்தும் விற்றுத் தீர்ந்தன. அவன் மகிழ்ச்சியில் துள்ளித் குதித்து, தன் நண்பர்களிடம் பெருமையாகப் பேசினான். அடுத்த நாள், எதிர்பாராத விதமாக அவன் செய்த ஒரு பெரிய பானை உடைந்து போனது. ஆதித்யா உடைந்து போய், 'எல்லாம் முடிந்துவிட்டது, நான் ஒரு முட்டாள்' என்று அழுதுகொண்டே அமர்ந்தான்.
அதைப் பார்த்த அவனது தந்தை, அவனருகில் வந்து அமைதியாகச் சொன்னார், "ஆதித்யா, லாபமும் நஷ்டமும் வாழ்க்கையின் இரு கண்கள் போன்றவை. லாபம் வரும்போது தலைக்கனம் கொள்ளக்கூடாது, நஷ்டம் வரும்போது துவண்டு விடக்கூடாது. ஒரு சிறந்த மனிதன் எப்போதுமே தன் மனதை சமமாக வைத்திருப்பான்."
ஆதித்யா மெதுவாகத் தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டான். அவன் மீண்டும் பொறுமையுடன் வேலை செய்யத் தொடங்கினான். சில நாட்களில், அவன் செய்த புதிய பானைகள் முன்பே விட அதிக விலைக்கு விற்றன. அன்று ஆதித்யா மகிழ்ச்சியில் ஆடியபோதும், அதே நிதானத்துடன் இருந்தான். அவன் தன் மனதை எப்படிக் கட்டுப்படுத்தக் கற்றுக்கொண்டான் என்பதைப் பார்த்து கிராமமே வியந்தது.
