ఒక అందమైన గ్రామంలో కవి మరియు రోహన్ అనే ఇద్దరు స్నేహితులు ఉండేవారు. కవి చాలా కోపిష్టి; ఎవరైనా చిన్న తప్పు చేసినా గట్టిగా అరుస్తాడు. కానీ రోహన్ చాలా శాంత స్వభావి; ఇతరులు కోపపడినా అతను నవ్వుతూ వదిలేస్తాడు.
ఒకరోజు గ్రామ ఉత్సవానికి వెళ్తున్నప్పుడు, ఒక చిన్న బాలుడు పొరపాటున రోహన్ కాలు తగిలించాడు. కవి వెంటనే, 'చూడకుండా ఎందుకు నడుస్తున్నావు? నీకు కళ్లు కనిపించవా?' అని అరిచాడు. ఆ బాలుడు భయపడి ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. కానీ రోహన్ ఆ బాలుడి తల నిమురుతూ, 'పర్వాలేదు తమ్ముడూ, జాగ్రత్తగా వెళ్ళు' అని ప్రేమగా చెప్పాడు.
సాయంత్రం గ్రామ పెద్ద అందరినీ పిలిచి ఇలా అన్నారు, 'కవి కోపం వల్ల అందరూ అతనికి దూరమవుతారు. కానీ రోహన్ ఓర్పు వల్ల అందరూ అతనికి దగ్గరవుతారు. మనం బంగారాన్ని ఎంత జాగ్రత్తగా, విలువైనదిగా చూసుకుంటామో, ఓర్పు ఉన్న మనిషిని కూడా అంతే విలువైన వ్యక్తిగా చూడాలి.' గ్రామస్తులందరూ రోహన్ యొక్క ఓర్పును మెచ్చుకున్నారు.
