ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்று இரண்டு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் எப்போதும் எதற்கெடுத்தாலும் கோபப்படுபவன்; யாராவது சிறு தவறு செய்தாலும் சத்தமாகப் பேசுவான். மாறன் மிகவும் அமைதியானவன்; மற்றவர்கள் கோபப்பட்டாலும் அவன் புன்னகையோடு கடந்து போவான்.
ஒருமுறை கிராமத்துத் திருவிழாவிற்குச் செல்லும் வழியில், ஒரு சிறுவன் தெரியாமல் மாறனின் காலில் மோதிவிட்டான். கதிர் உடனே, 'எப்படியும் பார்க்காமல் நடக்கிறாய்? உனக்குக் கண்ணே தெரியவில்லையா?' என்று கத்தினான். அந்தச் சிறுவன் பயந்து போய் அழுதான். ஆனால் மாறன், மென்மையாக அந்தச் சிறுவனின் தலையைத் தடவி, 'பரவாயில்லை தம்பி, கவனமாகப் போ' என்று கூறிவிட்டுத் தொடர்ந்தான்.
அன்று மாலை, கிராமத்துத் தலைவர் ஒரு பெரிய சவாலை வைத்தார். அவர் இரண்டு விதமான பொருட்களைக் காண்பித்தார். ஒன்று, ஒரு களிமண் பானை; மற்றொன்று, ஒரு சிறிய தங்கக் காசு. 'யார் இந்த கிராமத்திற்குப் பெருமை சேர்க்கப் போகிறார்கள்?' என்று கேட்டார்.
கதிர் தன் கோபத்தைப் பற்றிப் பெருமையாகப் பேசினான். ஆனால் தலைவர், மாறனை அழைத்து, 'கதிர் கோபப்படுவதால் எதையும் சரி செய்ய முடியாது. ஆனால் மாறன், மற்றவர்களின் தவறுகளைப் பொறுத்துக் கொள்வதன் மூலம் அன்பையும் அமைதியையும் உருவாக்குகிறான். பொறுமை என்பது ஒரு மனிதனின் உண்மையான செல்வம். தங்கம் எப்படி விலையுயர்ந்ததோ, அதுபோல பொறுமையுள்ள மனிதன் விலையுயர்ந்தவன்' என்றார். கிராம மக்கள் அனைவரும் மாறனின் பொறுமையைப் பாராட்டி, அவனைத் தங்களின் அன்பிற்குரியவராகக் கொண்டாடினர்.
