ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവി എന്നും റോഹൻ എന്നും പേരുള്ള രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കവി എപ്പോഴും ദേഷ്യക്കാരനായിരുന്നു; ആരെങ്കിലും ചെറിയൊരു തെറ്റ് ചെയ്താലും അവൻ ഉറക്കെ ശബ്ദമുയർത്തും. എന്നാൽ റോഹൻ വളരെ ശാന്തനായിരുന്നു; മറ്റുള്ളവർ ദേഷ്യപ്പെട്ടാലും അവൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അത് നേരിടും.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിലെ ഉത്സവത്തിന് പോകുന്ന വഴിയിൽ, ഒരു ചെറിയ കുട്ടി അറിയാതെ റോഹന്റെ കാലിൽ തട്ടി. കവി ഉടനെ ചീത്ത വിളിച്ചു, 'നിനക്ക് കണ്ണില്ലേ? നോക്കി നടക്കണ്ടേ?' എന്ന് അലറി. ആ കുട്ടി പേടിച്ച് കരയാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ റോഹൻ ആ കുട്ടിയുടെ തലയിൽ തട്ടി, 'സാരമില്ല മോനേ, അടുത്ത തവണ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ മതി' എന്ന് പറഞ്ഞ് പുഞ്ചിരിച്ചു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം ഗ്രാമത്തലവൻ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു: 'കവി ദേഷ്യപ്പെടുമ്പോൾ ആളുകൾ അവനെ അകറ്റി നിർത്തുന്നു. എന്നാൽ റോഹൻ മറ്റുള്ളവരുടെ തെറ്റുകൾ ക്ഷമിക്കുന്നു. ക്ഷമ എന്നത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്താണ്. സ്വർണ്ണത്തെ നമ്മൾ എത്ര വിലമതിക്കുന്നുവോ, അതുപോലെ ക്ഷമയുള്ള മനുഷ്യരെയും നാം വിലമതിക്കണം.' ഗ്രാമവാസികൾ റോഹന്റെ ഗുണത്തെ അഭിനന്ദിച്ചു.
