ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿ ಮತ್ತು ರೋಹನ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಕವಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಸಿಡುಕಿನ ಸ್ವಭಾವದವನು; ಯಾರಾದರೂ ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೂ ಅವನು ಜೋರಾಗಿ ಬೈಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ರೋಹನ್ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವನು; ಇತರರು ಕೋಪಗೊಂಡರೂ ಅವನು ನಗುಮುಖದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ, ಒಬ್ಬ ಸಣ್ಣ ಹುಡುಗ ಅಚಾತುರ್ಯದಿಂದ ರೋಹನ್ ಕಾಲಿಗೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದನು. ಕವಿ ತಕ್ಷಣವೇ, 'ನೋಡದೆ ಯಾಕೆ ನಡೆಯುತ್ತೀಯಾ? ನಿನಗೆ ಕಣ್ಣೇ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇ?' ಎಂದು ಕೂಗಾಡಿದನು. ಆ ಮಗು ಹೆದರಿ ಅಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಆದರೆ ರೋಹನ್ ಮಗುವಿನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು, 'ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಮಗನೇ, ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಇರು' ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದನು.
ಸಂಜೆ ಗ್ರಾಮದ ಹಿರಿಯರು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕರೆದು, 'ಯಾರು ನಿಜವಾದ ಮೌಲ್ಯದ ವ್ಯಕ್ತಿ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಕವಿ ತನ್ನ ಕೋಪದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ಹಿರಿಯರು, 'ಕೋಪವು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಂದ ದೂರ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ರೋಹನ್ನಂತೆ ಸಹನೆ ಉಳ್ಳವನು ಎಲ್ಲರ ಪ್ರೀತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಚಿನ್ನವನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಅಮೂಲ್ಯವೆಂದು ಕಾಣುತ್ತೇವೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಸಹನೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ನಾವು ಗೌರವಿಸಬೇಕು' ಎಂದರು. ಗ್ರಾಮಸ್ಥರೆಲ್ಲರೂ ರೋಹನ್ನನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು.
