ఒక అందమైన గ్రామంలో ఆర్యన్ మరియు రోహిత్ అనే ఇద్దరు స్నేహితులు ఉండేవారు. ఆర్యన్ చాలా ప్రశాంతమైన మరియు మంచి మనసున్న అబ్బాయి. రోహిత్ కొంచెం అల్లరివాడు మరియు ఏ విషయాన్నైనా ఆలోచించకుండా చేసేవాడు.
ఒకరోజు వారు అడవి మార్గంలో వెళ్తుండగా, రోహిత్కు ఒక పర్స్ కనిపించింది. దాన్ని తెరిచి చూడగా అందులో బంగారు నాణేలు ఉన్నాయి! 'ఆర్యన్, చూడు! మన అదృష్టం వచ్చింది!' అని రోహిత్ ఉత్సాహంగా అన్నాడు. 'ఎవరూ చూడటం లేదు, దీన్ని మనం తీసుకుని వెళ్ళిపోదాం!'
కానీ ఆర్యన్ మనసులో ఏదో తెలియని ఆందోళన మొదలైంది. 'రోహిత్, ఇది మనది కాదు. ఇది ఎవరిదైతే పోయిందో వారు ఎంత బాధపడుతున్నారో ఆలోచించు. దీన్ని తీసుకోవడం తప్పు,' అని ఆర్యన్ చెప్పాడు.
ya రోహిత్ నవ్వుతూ, 'ఎవరూ చూడటం లేదు కదా, దానికి భయపడాల్సిన అవసరం ఏముంది?' అన్నాడు.
కానీ ఆర్యన్ శిక్షకు భయపడటం లేదు, తను ఒక తప్పు చేస్తున్నాననే ఆ ఆలోచనకే భయపడుతున్నాడు. తప్పు చేసి ఆ తప్పు చేసిన గర్వంతో బతకడం కంటే, నిజాయితీగా ఉండటమే మేలని నిర్ణయించుకున్నాడు. ఆ పర్స్ను తీసుకువెళ్లి గ్రామ పెద్దకు ఇచ్చాడు.
అది ఒక వృద్ధురాలిది అని తెలిసింది. ఆమె తన మందుల కోసం ఆ డబ్బు దాచుకుంది. ఆమెకు ఆ డబ్బు తిరిగి దొరకడంతో ఆమె కళ్ళలో ఆనందం చూసి ఆర్యన్ మనసు తేలికపడింది.
'ఆర్యన్, నువ్వు ఎందుకు అంత భయపడ్డావు?' అని రోహిత్ అడిగాడు.
ఆర్యన్ మెల్లగా ఇలా అన్నాడు, 'రోహిత్, నాకు శిక్ష పడుతుందనే భయం లేదు, కానీ ఒక తప్పు చేసి, ఆ తప్పు చేసిన గర్వంతో బతకడం అంటే నాకు భయం.'
రోహిత్ ఆ రోజు ఒక గొప్ప పాఠం నేర్చుకున్నాడు: మంచి మనుషులు తప్పు చేయడానికి భయపడేది శిక్షకు భయపడి కాదు, తమ మనస్సాక్షికి భయపడి.
