ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നും രോഹൻ എന്നും പേരുള്ള രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അർജുൻ എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരെ പരിഗണിക്കുന്ന, ശാന്തനായ ഒരു ബാലനായിരുന്നു. എന്നാൽ രോഹൻ സാഹസികത ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവനും എന്നാൽ ചിന്തിക്കാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്നവനുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം കാട്ടിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ, ഒരു മരത്തിനടിയിൽ ഒരു ചെറിയ പണമടച്ച സഞ്ചി രോഹൻ കണ്ടു. അത് തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ അതിൽ നിറയെ സ്വർണ്ണനാണയങ്ങൾ! 'അർജുൻ, നോക്കൂ! ഇത് നമ്മുടെ ഭാഗ്യമാണ്!' രോഹൻ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു. 'ആരും കാണുന്നില്ല, നമുക്കിത് എടുക്കാം!'
അർജുന്റെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായി. 'രോഹൻ, ഇത് നമ്മുടേതല്ല. ഇത് ആരുടെയൊക്കെയോ കഷ്ടപ്പാടായിരിക്കാം. ഇത് എടുക്കുന്നത് തെറ്റാണ്,' അർജുൻ പറഞ്ഞു.
രോഹൻ ചിരിച്ചുതള്ളി. 'പിടിക്കപ്പെടുമെന്ന് പേടിക്കണ്ട അർജുൻ, നമുക്കിത് ഉപയോഗിക്കാം!'
പക്ഷേ അർജുൻ പേടിച്ചത് പിടിക്കപ്പെടുമെന്നല്ല, മറിച്ച് ഒരു തെറ്റായ കാര്യം ചെയ്തു എന്ന തോന്നലായിരുന്നു. ആ തെറ്റായ പ്രവർത്തിയുടെ ഭാരം തന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാവുന്നത് അവൻ ഭയപ്പെട്ടു. അവൻ ആ സഞ്ചി ഗ്രാമത്തലവനെ ഏൽപ്പിച്ചു.
അത് ഒരു വൃദ്ധയുടെ സമ്പാദ്യമായിരുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ ഗ്രാമവാസികൾക്കെല്ലാം വലിയ ആശ്വാസമായി. ആ വൃദ്ധയുടെ കണ്ണീർ കണ്ട് അർജുന് സമാധാനം തോന്നി.
'നീ എന്തിനാണ് ഇത്ര പേടിച്ചത്?' രോഹൻ പിന്നീട് ചോദിച്ചു.
അർജുൻ മറുപടി പറഞ്ഞു, 'എനിക്ക് ശിക്ഷ കിട്ടുമെന്ന പേടിയല്ല രോഹൻ, മറിച്ച് ഒരു തെറ്റ് ചെയ്തു എന്ന തോന്നലോട് എനിക്ക് പേടിയാണ്.'
അന്ന് മുതൽ രോഹൻ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കി: നല്ലവരായ മനുഷ്യർ തെറ്റായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ ഭയപ്പെടുന്നത് ശിക്ഷയെ പേടിച്ചല്ല, മറിച്ച് ആ തെറ്റായ പ്രവർത്തി തങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ നശിപ്പിക്കുമെന്നതുകൊണ്ടാണ്.
