ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಮತ್ತು ರವಿ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಅಜಯ್ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕ ಹುಡುಗ. ರವಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತುಂಟ ಮತ್ತು ಯೋಚಿಸದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಕಾಡಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಾಗ, ರವಿಗೆ ಒಂದು ಚೀಲ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದನ್ನು ತೆರೆದು ನೋಡಿದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚಿನ್ನದ ನಾಣ್ಯಗಳಿದ್ದವು! 'ಅಜಯ್, ನೋಡು! ಇದು ನಮಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಅದೃಷ್ಟ!' ಎಂದು ರವಿ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಹೇಳಿದನು. 'ಯಾರೂ ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ, ಇದನ್ನು ತಗೊಂಡು ಹೋಗಿ ನಾವು ಖುಷಿಯಾಗಿ ಇರಬಹುದು!'
ಆದರೆ ಅಜಯ್ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಯಿತು. 'ರವಿ, ಇದು ನಮ್ಮದಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವರು ಎಷ್ಟು ಸಂಕಟಪಡುತ್ತಿರಬಹುದು? ಇದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ತಪ್ಪು,' ಎಂದನು ಅಜಯ್.
ರವಿ ನಗುತ್ತಾ, 'ಯಾರೂ ನೋಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಜಯ್, ಭಯಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ!' ಎಂದನು.
ಆದರೆ ಅಜಯ್ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಹೆದರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತಾನು ಒಂದು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆಯೇ ಅವನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ತಪ್ಪು ಕೆಲಸದ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬದುಕುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿರುವುದೇ ಲೇಸು ಎಂದು ಅಜಯ್ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅವನು ಆ ಚೀಲವನ್ನು ಗ್ರಾಮದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಿಗೆ ನೀಡಿದನು.
ಆ ಚೀಲವು ಒಬ್ಬ ಬಡ ವೃದ್ಧೆಯದ್ದಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಅವಳು ತನ್ನ ಜೀವನದ ಉಳಿತಾಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಅಜಯ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಮೆಚ್ಚಿದರು.
'ಅಜಯ್, ನೀನು ಯಾಕೆ ಅಷ್ಟು ಹೆದರಿದ್ದೆ?' ಎಂದು ರವಿ ಕೇಳಿದನು.
ಅಜಯ್ ಹೇಳಿದನು, 'ರವಿ, ನನಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯ ಭಯವಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಒಂದು ತಪ್ಪು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿದ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡಬೇಕೆಂಬ ಆಲೋಚನೆಯೇ ನನಗೆ ಭಯ ತರಿಸಿತು.'
ರವಿ ಅಂದು ಅರಿತುಕೊಂಡನು: ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯರು ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದನ್ನು ಕೇವಲ ಶಿಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ನೆಮ್ಮದಿಗಾಗಿ ಎದುರಿಸುತ್ತಾರೆ.
