ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்று இரண்டு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் மிகவும் அமைதியானவன், எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு உதவும் குணம் கொண்டவன். மாறன் சற்றுத் துறுதுறுப்பானவன், ஆனால் எதையும் யோசிக்காமல் செய்யும் பழக்கம் கொண்டவன்.
ஒரு நாள், கிராமத்துத் திருவிழாவிற்குச் செல்லும் வழியில், மாறன் ஒரு பெரிய பணப்பையைத் தரையில் கிடப்பதைக் கண்டான். அதை எடுத்துப் பார்த்தபோது அதில் நிறைய தங்க நாணயங்கள் இருந்தன. 'யாரும் பார்க்கவில்லை, இதை நாம் எடுத்துக்கொண்டு போய் ஜாலியாக இருக்கலாம்!' என்று மாறன் உற்சாகமாகக் கூறினான்.
ஆனால் கதிர் தயங்கினான். 'மாறா, இது நம்முடையது இல்லை. இதைச் صاح்பிற்குத் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும். திருடுவது தவறு,' என்றான்.
மாறன் சிரித்தான். 'யாரும் பார்க்கவில்லை என்று தெரிந்தால் பயப்படத் தேவையில்லை கதிர். இது நமக்குக் கிடைத்த அதிர்ஷ்டம்!' என்றான். ஆனால் கதிர் மனதிற்குள் ஒருவிதப் பயத்தை உணர்ந்தான். அது தண்டனை பற்றிய பயமல்ல, தான் செய்யும் செயல் தவறானது என்ற அந்தத் தீய எண்ணமே அவனைத் தவிப்பாக்கியது.
கதிர் அந்தப் பணப்பையை எடுத்துக்கொண்டு கிராமத் தலைவரிடம் கொடுத்தான். அந்தப் பணப்பை ஒரு வயதான விவசாயியினுடையது என்று தெரியவந்தது. அந்த விவசாயி தன் வாழ்நாள் சேமிப்பை இழந்த துயரத்தில் இருந்தார். கதிரின் நேர்மையைப் பார்த்த தலைவர், அந்த விவசாயியிடம் பணப்பையை ஒப்படைத்தார்.
மாறன் கதிரைப் பார்த்து, 'நீ ஏன் இவ்வளவு பயந்தாய்?' என்று கேட்டான். அதற்கு கதிர் மென்மையாகச் சொன்னான், 'தண்டனை கிடைக்குமோ என்று நான் பயப்படவில்லை மாறா, ஆனால் ஒரு தவறான செயலைச் செய்துவிட்டு, அதைச் செய்த பெருமையுடன் வாழ்வதே எனக்குப் பயத்தைத் தருகிறது.'
மாறன் அன்று தன் தவறை உணர்ந்தான். ஒரு நல்ல மனிதன் தண்டனையை மட்டும் கண்டு பயப்படமாட்டான், தன் மனசாட்சிக்குத் தவறான செயலைச் செய்துவிட்டுத் தலைநிமிர்ந்து நடக்க முடியாமல் போவதையே அதிகம் கண்டு அஞ்சுவான்.
