ఒక చిన్న గ్రామంలో రాము అనే రైతు ఉండేవాడు. అతనికి పెద్ద ఆస్తిపాస్తులు లేవు కానీ, చాలా మంచి మనసు ఉంది. తన ఇంట్లో ఆహారం తక్కువగా ఉన్నా, తన ఇంటి ముందు వచ్చే పేదవారికి లేదా ప్రయాణికులకు తను తినే ఆహారంలో కొంత భాగాన్ని తప్పక పెట్టేవాడు.
ఒక సంవత్సరం ఆ గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. పంటలు పండలేదు, నీరు లేక అంతా ఎండిపోయింది. రాము ఇంట్లో కూడా ఆహారం అయిపోవచ్చింది. ఒక రోజు, ఒక వృద్ధుడు చాలా ఆకలితో రాము ఇంటి వద్దకు వచ్చాడు. రాము తన దగ్గర ఉన్న కొద్దిపాటి ఆహారాన్ని కూడా ఆ వృద్ధుడికి ఎంతో ప్రేమతో వడ్డించాడు.
ఆ వృద్ధుడు భోజనం చేసిన తర్వాత, 'నాయనా, నువ్వు ఇతరులకు పెట్టే ఈ అన్నం నిన్ను ఎన్నటికీ ఆకలితో ఉండనివ్వదు' అని దీవించాడు.
కొద్ది రోజులకు, రాము యొక్క ఈ గొప్ప గుణాన్ని తెలుసుకున్న ఒక ధనవంతుడు, రాముకు సహాయం చేయడానికి ముందుకు వచ్చాడు. అతను రాముకు కొత్త పొలం మరియు ధాన్యాన్ని బహుమతిగా ఇచ్చాడు. ఇతరులకు ఆహారం పెట్టే అలవాటు ఉన్న రాముకు, జీవితంలో ఎప్పుడూ ఆకలి బాధ తట్టలేదు. అతని దానగుణమే అతనికి రక్షణ కవచంలా నిలిచింది.
