ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರವಿ ಎಂಬ ರೈತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಪತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡದಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪ ಪ್ರಮಾಣದ ಆಹಾರವಿದ್ದರೂ ಸಹ, ರವಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಂದವರಿಗೆ ಅಥವಾ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುವವರಿಗೆ ತನ್ನ ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಾಗವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಮ್ಮೆ ಆ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಕೆರೆ-ಕುಂಟೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಬತ್ತಿಹೋದವು, ಬೆಳೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಣಗಿಹೋದವು. ರವಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಆಹಾರವೂ ಕೂಡ ಮುಗಿಯುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. ಒಂದು ದಿನ, ಒಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ತುಂಬಾ ಹಸಿವಿನಿಂದ ರವಿಯ ಮನೆಗೆ ಬಂದನು. ರವಿಯ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಕೊನೆಯ ತುತ್ತನ್ನು ಕೂಡ ಅವನು ಆ ವೃದ್ಧನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೀಡಿದನು.
ಆ ವೃದ್ಧನು ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿದ ನಂತರ, 'ಮಗನೇ, ನೀನು ಇತರರಿಗೆ ನೀಡುವ ಈ ಅನ್ನವು ನಿನ್ನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಹಸಿವಿನ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಇರಿಸುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಹರಸಿದನು.
ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ನಂತರ, ರವಿಯ ಈ ಉದಾತ್ತ ಗುಣವನ್ನು ಕೇಳಿ ತಿಳಿದ ಬಂದ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಾಪಾರಿ, ರವಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾದನು. ಅವನು ರವಿಗೆ ಹೊಸ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಇತರರಿಗೆ ಅನ್ನ ನೀಡುವ ಅಭ್ಯಾಸವಿದ್ದ ರವಿಗೆ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಹಸಿವಿನ ನೋವು ಕಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ದಾನವೇ ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿತು.
