ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവൻ എന്നൊരു കർഷകൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ സമ്പത്തില്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ വലിയൊരു മനസ്സുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ വീട്ടിൽ ഭക്ഷണം കുറവാണെങ്കിൽ പോലും, വഴിപോക്കർക്കും വിശക്കുന്നവർക്കും ഭക്ഷണം നൽകാൻ മാധവൻ ഒരിക്കലും മറക്കാറില്ലായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ആ നാട്ടിൽ കഠിനമായ വരൾച്ച ഉണ്ടായി. കൃഷികൾ നശിച്ചുപോയി, ഭക്ഷണത്തിന് വലിയ ക്ഷാമം ഉണ്ടായി. മാധവന്റെ വീട്ടിലെ ഭക്ഷണവും തീരാറായ സമയമായിരുന്നു അത്. ഒരു വൈകുന്നേരം, വളരെ തളർന്ന ഒരു വൃദ്ധ മാധവന്റെ വീട്ടുവാതിൽക്കൽ വന്നു. തന്റെ കൈവശമുള്ള അവസാനത്തെ ഭക്ഷണവും മാധവൻ ആ വൃദ്ധയ്ക്ക് സന്തോഷത്തോടെ നൽകി.
ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം ആ വൃദ്ധ പറഞ്ഞു, 'മകനേ, നീ മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകുന്ന ഈ അന്നം നിന്നെ ഒരിക്കലും പട്ടിണിയിലാക്കില്ല.'
കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം, മാധവന്റെ ഈ വലിയ മനസ്സിനെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞ ഒരു വ്യാപാരി അദ്ദേഹത്തെ സഹായിക്കാൻ എത്തി. മാധവന് ധാരാളം ധാന്യങ്ങളും കൃഷി ചെയ്യാനുള്ള പുതിയ ഭൂമിയും നൽകി. മറ്റുള്ളവർക്ക് ഭക്ഷണം നൽകിക്കൊണ്ട് ജീവിച്ച മാധവന് പിന്നീട് ഒരിക്കലും വിശപ്പ് കൊണ്ട് കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദാനം അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു സംരക്ഷണമായി മാറി.
