ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் ஒரு சிறிய நிலமும், ஒரு சிறிய மாட்டு வண்டியும் இருந்தது. மாறன் மிகவும் இரக்க குணம் கொண்டவன். அவனிடம் உணவு குறைவாக இருந்தாலும், தன் வீட்டு வாசலில் வரும் ஏழை எளியவர்களுக்கும், வழிப்போக்கர்களுக்கும் ஒருவேளை உணவை மறக்காமல் கொடுப்பான்.
ஒருமுறை அந்த கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. ஆறுகள் வறண்டன, பயிர்கள் கருகின. மக்களிடம் உணவு தீர்ந்து போனது. மாறனின் வீட்டில் இருந்த தானியமும் குறைந்து கொண்டே வந்தது. ஒரு நாள், ஒரு முதியவர் மிகவும் பசியுடன் மாறனின் வீட்டு வாசலில் வந்து அமர்ந்தார். மாறன் தன் கையில் இருந்த கடைசி ஒரு பிடி அரிசியையும், ஒரு சிறிய காய்கறியையும் எடுத்து அவருக்கு அன்புடன் பரிமாறினான்.
அந்த முதியவர் உணவை உண்டுவிட்டு, 'தம்பி, நீ மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்கும் இந்த உணவு உன்னை ஒருபோதும் பசியால் வாட விடாது' என்று ஆசிர்வதித்தார். சில நாட்களிலேயே, ஒரு பெரிய வணிகர் அந்த வழியாக வந்தபோது, மாறனின் இந்தத் தர்மத்தைக் கேள்விப்பட்டு வியந்து போனார். அவர் மாறனுக்கு ஒரு பெரிய நிலத்தையும், தானியக் கிடங்கையும் பரிசாக வழங்கினார். மாறன் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் மற்றவர்களுக்கு உணவளித்து மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தான். அவன் மற்றவர்களுக்குக் கொடுத்த உணவே, ஒரு பாதுகாப்புக் கவசமாக மாறி அவனைக் காத்தது.
