ఒక చిన్న గ్రామంలో మాధవ అనే వృద్ధ రైతు నివసించేవాడు. అతని వద్ద చాలా తక్కువ ఆస్తి ఉండేది. మాధవ కు అర్జున్ అనే కొడుకు ఉన్నాడు.
ఒకసారి గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. ఆహారానికి చాలా ఇబ్బందిగా మారింది. మాధవ తన వద్ద ఉన్న కొద్దిపాటి ధాన్యాన్ని ఒక ఆకలితో ఉన్న యాత్రికుడికి ఇచ్చాడు. ఇది చూసిన అర్జున్, "నాన్నా, మన దగ్గరే ఆహారం తక్కువగా ఉంది, మరి ఇతరులకు ఎందుకు ఇస్తున్నావు?" అని అడిగాడు.
మాధవ చిరునవ్వుతో, "నాయనా, మనం తినే ఆహారం కంటే, ఇతరులకు ఇచ్చేటప్పుడు కలిగే ఆనందం చాలా తీపిగా ఉంటుంది" అని చెప్పాడు.
కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత, మాధవ వృద్ధాప్యం వల్ల అనారోగ్యానికి గురయ్యాడు. అతను మరణించే సమయంలో అర్జున్ ఏడుస్తున్నాడు. కానీ మాధవ ముఖంలో ఒక ప్రశాంతత ఉంది. తన చివరి క్షణంలో కూడా ఒక పేదవాడికి సహాయం చేసి, చిరునవ్వుతో కన్నుమూశాడు. మరణం అనేది కష్టమైన విషయమే అయినప్పటికీ, ఇతరులకు సహాయం చేస్తూ వెళ్లడం వల్ల మరణం కూడా తీపిగా మారుతుందని అర్జున్ తెలుసుకున్నాడు.
