മാധവൻ എന്നൊരു വൃദ്ധനായ കർഷകൻ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ താമസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് വളരെ കുറച്ച് സമ്പാദ്യമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മാധവന് അർജുൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു മകനുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിൽ വലിയൊരു വരൾച്ചയുണ്ടായി. ആഹാരത്തിന് വകയില്ലാതായി. തന്റെ പക്കലുള്ള കുറഞ്ഞ ധാന്യങ്ങളിൽ ഒരു ഭാഗം വിശന്നു വലഞ്ഞ ഒരു യാത്രികന് മാധവൻ നൽകി. ഇത് കണ്ട അർജുൻ ചോദിച്ചു, "അച്ഛാ, നമുക്ക് തന്നെ ആഹാരം കുറവാണ്, പിന്നെന്തിനാണ് മറ്റുള്ളവർക്ക് കൊടുക്കുന്നത്?"
മാധവൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "മകനേ, മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകുന്നതിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന സന്തോഷം നമ്മൾ കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തേക്കാൾ മധുരമുള്ളതാണ്."
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മാധവൻ രോഗബാധിതനായി മരണശയ്യയിലായി. അർജുൻ സങ്കടത്തോടെ അച്ഛന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. എന്നാൽ മാധവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ശാന്തതയുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ അവസാന നിമിഷത്തിൽ, ഒരു പാവപ്പെട്ട അയൽക്കാരന് സഹായം നൽകിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചു. മരണം എന്നത് പ്രയാസകരമായ ഒന്നാണെങ്കിലും, മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകിക്കൊണ്ട് ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് എത്ര മനോഹരമാണെന്ന് അർജുൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
