ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಧವ ಎಂಬ ವಯಸ್ಸಾದ ರೈತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ತುಂಬಾ ಕಡಿಮೆ ಸಂಪತ್ತು ಇತ್ತು. ಮಾಧವನಿಗೆ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಮಗನಿದ್ದನು.
ಒಮ್ಮೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಆಹಾರದ ಕೊರತೆಯಾಯಿತು. ತನ್ನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಸ್ವಲ್ಪ ಧಾನ್ಯವನ್ನು ಮಾಧವನು ಹಸಿದಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಅತಿಥಿಗೆ ನೀಡಿದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಅರ್ಜುನ್, "ತಂದೆಯೇ, ನಮಗೇ ಆಹಾರ ಕಡಿಮೆ ಇದೆ, ನೀವು ಯಾಕೆ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತೀರಿ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಮಾಧವನು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, "ಮಗನೇ, ನಾವು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರಕ್ಕಿಂತ, ನಾವು ಇತರರಿಗೆ ನೀಡುವಾಗ ಸಿಗುವ ಸಂತೋಷವೇ ಹೆಚ್ಚು ಸಿಹಿಯಾದದ್ದು."
ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು, ಮಾಧವನು ವಯಸ್ಸಾಗಿ ಅನಾರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು. ಅವನು ಮರಣದ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅರ್ಜುನ್ ಅಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಮಾಧವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ನೆಮ್ಮದಿ ಇತ್ತು. ತನ್ನ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೂ ಒಬ್ಬ ಬಡವನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿ ಮಾಧವನು ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಮರಣ ಹೊಂದಿದನು. ಸಾವು ಕಷ್ಟದ ವಿಷಯವೇ ಆದರೂ, ದಾನ ಮಾಡುವ ಗುಣವು ಜೀವನದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಸುಂದರವಾಗಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಅರಿತನು.
