ஒரு சிறிய கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு வயதான விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவர் மிகவும் அன்பானவர், ஆனால் அவர் மிகவும் ஏழ்மையானவர். அவரிடம் ஒரு சிறிய நிலமும், சில தானியங்களும் மட்டுமே இருந்தன. மாறனுக்கு ஒரு மகன் இருந்தான், அவன் பெயர் கவின். கவின் தன் தந்தையை மிகவும் நேசித்தான்.
ஒருமுறை கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. உணவுத் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டது. மாறன் தன் சேமிப்பில் இருந்த ஒரு சிறிய மூட்டையை ஒரு பசியுள்ள முதியவருக்குக் கொடுத்தார். கவின் இதைப் பார்த்து, "அப்பா, நமக்கே உணவு குறைவாக இருக்கிறது, ஏன் மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டான்.
மாறன் புன்னகையுடன் சொன்னார், "கவின், நாம் வாழ்வது நமக்காக மட்டுமல்ல. மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்கும்போது கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி, நாம் உண்ணும் உணவை விட இனிமையானது."
சில ஆண்டுகள் கழித்து, மாறன் மிகவும் வயதாகி நோய்வாய்ப்பட்டார். அவர் இறக்கும் தருவாயில் இருந்தார். அப்போது கவின் தன் தந்தையின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு அழுதான். ஆனால் மாறன் அமைதியாக இருந்தார். அவர் இறப்பதற்கு முன், தன் கடைசித் துளி தானியத்தையும் ஒரு அனாதைச் சிறுவனுக்குக் கொடுத்துவிட்டுப் புன்னகைத்தார். அவர் மறைந்தபோது, கவின் உணர்ந்தான்: மரணம் என்பது கடினமான ஒன்றுதான், ஆனால் பிறருக்குக் கொடுத்துவிட்டுப் போகும் அந்தத் தருணம், ஒரு மனிதனுக்கு எவ்வளவு அமைதியையும் இனிமையையும் தருகிறது என்று.
