ఒక అందమైన గ్రామంలో లియో అనే అబ్బాయి ఉండేవాడు. లియో చాలా బలంగా ఉండేవాడు, కానీ కొన్నిసార్లు తన బలం చూసి అతనికి గర్వం వచ్చేది. ఒకరోజు మధ్యాహ్నం, అతను తన తోటలో ఆడుకుంటుండగా, చీమల వరుస ఆహారాన్ని మోసుకెళ్లడం చూశాడు. లియో వాటిని ఆటపట్టించాలని అనుకున్నాడు. అతను తన కాళ్లతో నేలను బలంగా కొడుతూ, 'మీరు ఎంత చిన్నవారూ! నేను అనుకుంటే మిమ్మల్ని ఒక్క క్షణంలో తొక్కి చంపేయగలను!' అని నవ్వుతూ అన్నాడు.
అప్పుడే అతని అన్నయ్య సామ్ అక్కడికి వచ్చాడు. లియో ప్రవర్తన చూసి సామ్ నెమ్మదిగా అడిగాడు, 'లియో, నువ్వు ఈ చిన్న ప్రాణుల పట్ల ఎందుకు ఇంత కఠినంగా ఉన్నావు?' లియో గర్వంగా, 'నేను బలంగా ఉన్నాను, వీరు ఏమీ కాదు!' అని చెప్పాడు.
సామ్ లియో దగ్గరకు వచ్చి ఇలా అన్నాడు, 'లియో, పోయిన వారం మనం అడవికి వెళ్ళినప్పుడు గుర్తుందా? పెద్ద పిడుగులు పడుతున్నప్పుడు, భయంతో నువ్వు ఎంత వణికిపోయావు? అప్పుడు నువ్వు ఎంత నిస్సహాయుడివని అనిపించిందో గుర్తు తెచ్చుకో. నువ్వు ఈ చీమల కంటే పెద్దవాడివి కావచ్చు, కానీ నువ్వు కూడా బలవంతుల ముందు ఎప్పుడో నిస్సహాయుడివి అయ్యావు. కాబట్టి, నీకంటే బలహీనంగా ఉన్నవారి పట్ల దయ చూపాలి, క్రూరంగా ఉండకూడదు.'
లియోకు తన తప్పు తెలిసొచ్చింది. అడవిలో తను అనుభవించిన భయం అతనికి గుర్తొచ్చింది. అప్పటి నుండి, లియో అందరి పట్ల ప్రేమగా మరియు దయగా ఉండటం నేర్చుకున్నాడు.
