ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ലിയോ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ താമസിച്ചിരുന്നു. ലിയോ നല്ല കരുത്തനായ ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു, എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ തന്റെ ശക്തിയിൽ അവന് അല്പം അഹങ്കാരം തോന്നുമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് അവൻ തോട്ടത്തിൽ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ ഒരു നിര ഉറുമ്പുകൾ ഭക്ഷണവുമായി പോകുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അവരോട് കളിയാക്കാൻ ലിയോ തീരുമാനിച്ചു. അവൻ തന്റെ കാലുകൾ നിലത്ത് ശക്തിയായി അടിച്ചു കൊണ്ട് അവരെ പേടിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. 'നിങ്ങൾ എത്ര ചെറുതാണ്! ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചാൽ നിങ്ങളെ ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് നശിപ്പിക്കാം!' അവൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അപ്പോൾ അവന്റെ ജ്യേഷ്ഠൻ സാം അവിടേക്ക് വന്നു. ലിയോയുടെ പ്രവർത്തി കണ്ട സാം ശാന്തനായി ചോദിച്ചു, 'ലിയോ, നീ എന്തിനാണ് ഈ കുഞ്ഞൻ ജീവികളോട് ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്?' ലിയോ അഹങ്കാരത്തോടെ പറഞ്ഞു, 'ഞാൻ വലിയവനാണ്, അവർ ഒന്നുമല്ല!'
സാം ലിയോയുടെ അടുത്ത് ഇരുന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'ലിയോ, കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച നമ്മൾ കാട്ടിലൂടെ നടക്കാൻ പോയപ്പോൾ ഓർമ്മയുണ്ടോ? ആ വലിയ കാറ്റും ഇടിയും കണ്ടപ്പോൾ നീ എത്ര പേടിച്ച് വിറച്ചു പോയി എന്ന്? അന്ന് നീ എത്ര നിസ്സഹായനാണെന്ന് നീ സ്വയം കരുതിയിരുന്നില്ലേ? ആ വികാരം നീ ഓർക്കണം. നീ ഈ ഉറുമ്പുകളെക്കാൾ വലുതാണെങ്കിലും, നീയും ചിലപ്പോൾ നിസ്സഹായനാകാം. അതുകൊണ്ട് നിന്നെക്കാൾ ചെറിയവരോട് കരുണ കാണിക്കുക.'
ലിയോയുടെ ചിരി നിലച്ചു. താൻ ചെയ്ത തെറ്റ് അവന് മനസ്സിലായി. കാട്ടിൽ വെച്ച് താൻ അനുഭവിച്ച പേടി അവൻ ഓർത്തു. അന്നുമുതൽ, ലിയോ എല്ലാവരോടും സ്നേഹത്തോടെയും കരുണയോടെയും പെരുമാറാൻ പഠിച്ചു.
