ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் சில நேரங்களில் அவனுக்குத் தன் பலத்தின் மீது அதிக கர்வம் வரும். ஒரு நாள், கதிர் தனது தோட்டத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அப்போது, ஒரு சிறிய எறும்பு வரிசையாகத் தானியங்களைச் சுமந்து செல்வதைக் கண்டான். கதிர் வேண்டுமென்றே தனது காலால் அந்த எறும்புகளைத் துரத்தத் தொடங்கினான். 'எவ்வளவு சிறியவை இவை! நான் நினைத்தால் இப்போதே இவற்றை மிதித்துவிடலாம்' என்று நினைத்துக்கொண்டே இருந்தான்.
அப்போது, அவனது பெரிய அண்ணன் அருண் அங்கு வந்தான். அருண் கதிரைப் பார்த்து, 'தம்பி, ஏன் இப்படிச் செய்கிறாய்?' என்று கேட்டான். கதிர் பெருமையாக, 'நான் வலிமையானவன், இவற்றுக்கு என்ன பயம்?' என்றான். அருண் அமைதியாக, 'கதிர், நேற்று நாம் அந்தப் பெரிய மலைப்பாதையில் சென்றபோது, அந்தப் பெரிய பாறைகள் நம் வழியைத் தடுத்தபோது நீ எவ்வளவு பயந்து நடுங்கினாய் நினைவிருக்கிறதா? அப்போது நீ எவ்வளவு சிறியவனாக உணர்ந்தாய்? அதேபோலத்தான், உன்னை விடப் பலவீனமானவர்களிடம் நீ இப்படி நடந்து கொள்ளக்கூடாது. நீயும் பலவீனமானவன் தான், சில நேரங்களில்!' என்று மென்மையாகச் சொன்னான்.
அருணின் வார்த்தைகள் கதிரின் இதயத்தைத் தொட்டன. தான் எவ்வளவு பெரியவன் என்று நினைத்துத் தவறு செய்ததைக் கண்டு அவன் வெட்கப்பட்டான். அந்தச் சிறிய எறும்புகளின் மீதான கோபம் மறைந்து, அவற்றின் மீதான கருணை அவன் மனதில் மலர்ந்தது. அன்று முதல், கதிர் எவரையும் சிறுமைப்படுத்தாமல், எல்லோரையும் அன்புடன் நடத்தக் கற்றுக்கொண்டான்.
