ఒక అందమైన గ్రామంలో కవి అనే బాలుడు, అతని తాతగారు సోము ఉండేవారు. కవికి ఉత్సాహం ఎక్కువ, కానీ ఓపిక అస్సలు లేదు. ఏదైనా వెంటనే జరిగిపోవాలని కోరుకునేవాడు.
ఒకరోజు గ్రామంలో ఒక పోటీ నిర్వహించారు. రోజంతా ఏమీ తినకుండా, మాట్లాడకుండా ప్రశాంతంగా కూర్చున్న వారికి ఒక బహుమతి ఇస్తామని ప్రకటించారు. 'తాతయ్యా, ఇది నేను చాలా సులభంగా చేయగలను!' అని కవి ఉత్సాహంగా అన్నాడు.
తాతగారు నవ్వుతూ, 'కవి, ఇది కేవలం కూర్చోవడం కాదు, ఇది మనసును నియంత్రించడం. దీనికి మనసులో ముందుగా అలవాటు చేసుకున్న శక్తి కావాలి' అని చెప్పారు.
పోటీ మొదలైంది. కవి చాలా పట్టుదలతో కూర్చున్నాడు. కానీ కొద్ది నిమిషాల్లోనే అతనికి ఆకలి, దప్పిక వేయడం మొదలైంది. చుట్టూ వినిపించే చిన్న శబ్దాలు కూడా అతనికి చిరాకు కలిగించాయి. మనసు అదుపులో లేక, ఒక గంట కూడా పూర్తికాకపోయేసరికి కవి కోపంతో లేచి వెళ్ళిపోయాడు.
కానీ అర్జున్ అనే మరో బాలుడు చాలా ప్రశాంతంగా రోజంతా కూర్చుని పోటీలో విజయం సాధించాడు.
కవి బాధగా తాతగారిని, 'తాతయ్యా, నేను ఎందుకు చేయలేకపోయాను?' అని అడిగాడు.
తాతగారు, 'కవి, ఎత్తైన కొండ ఎక్కాలంటే కాళ్ళకు బలం ఉండాలి. అలాగే, కఠినమైన తపస్సు చేయాలంటే మనసుకి ముందుగా సాధన చేసి పెంచుకున్న బలం ఉండాలి. నేరుగా పెద్ద పనులు చేయాలని చూడకుండా, చిన్న చిన్న విషయాల్లో ఓపికను అలవాటు చేసుకోవాలి' అని చెప్పారు. కవి ఆ రోజు నుండి ఓపికను అలవాటు చేసుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.
