ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ಅಜ್ಜ ಸೋಮು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕವಿಗೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಉತ್ಸಾಹವಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ತಾಳ್ಮೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಒಮ್ಮೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ಪರ್ಧೆ ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಯಿತು. ದಿನವಿಡೀ ಮಾತನಾಡದೆ ಮತ್ತು ಆಹಾರ ಸೇವಿಸದೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವವರಿಗೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಬಹುಮಾನ ನೀಡಲಾಗುವುದು ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು. 'ಅಜ್ಜಾ, ಇದನ್ನು ನಾನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ!' ಎಂದು ಕವಿ ಹೇಳಿದನು.
ಅಜ್ಜ ಸೋಮು ನಗುತ್ತಾ, 'ಕವಿ, ಇದು ಕೇವಲ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ವಿಷಯವಲ್ಲ, ಇದು ಮನಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿ. ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ನಾವು ಮೊದಲೇ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿರಬೇಕು' ಎಂದರು.
ಸ್ಪರ್ಧೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಕವಿ ಬಹಳ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕುಳಿತನು. ಆದರೆ ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ತೃಷೆ ಕಾಡತೊಡಗಿತು. ಸುತ್ತಲಿನ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಶಬ್ದಗಳು ಕೂಡ ಅವನಿಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ಉಂಟುಮಾಡಿದವು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಗಂಟೆಯೂ ಕಳೆಯುವ ಮೊದಲೇ ಅವನು ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಎದ್ದು ಹೋದನು.
ಆದರೆ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ತುಂಬಾ ಶಾಂತವಾಗಿ ದಿನವಿಡೀ ಕುಳಿತು ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಗೆದ್ದನು.
ಕವಿ ಬೇಸರದಿಂದ ಅಜ್ಜನ ಬಳಿ ಬಂದು, 'ಅಜ್ಜಾ, ನಾನು ಯಾಕೆ ಸೋತೆ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿದರು, 'ಕವಿ, ಎತ್ತರದ ಬೆಟ್ಟ ಏರಲು ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ಶಕ್ತಿ ಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ, ದೊಡ್ಡ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಲು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮೊದಲೇ ತರಬೇತಿ ಬೇಕು. ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.'
ಅಂದಿನಿಂದ ಕವಿ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಕಲಿಯತೊಡಗಿದನು.
