ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும், அவனது தாத்தா சோமுவும் வசித்து வந்தனர். கதிர் எப்போதும் எதையாவது செய்யத் துடிப்பான், ஆனால் எதையும் பொறுமையாகச் செய்ய மாட்டான். ஒரு நாள், கிராமத்தின் பெரிய கோவிலில் ஒரு கடும் விரதப் போட்டி நடந்தது. யார் ஒரு நாள் முழுவதும் பேசாமல், உணவின்றி அமைதியாக இருக்கிறார்களோ, அவர்களுக்கு ஒரு அழகான பரிசு வழங்கப்படும் என்று அறிவிக்கப்பட்டது.
கதிர் உடனே, 'தாத்தா, நான் இதைச் செய்துவிடுவேன்! இது மிகவும் எளிது' என்று உற்சாகமாகச் சொன்னான். ஆனால், சோமு தாத்தா மென்மையாகச் சிரித்துக்கொண்டே, 'கதிர், இது வெறும் உடல் சார்ந்த விஷயம் மட்டுமல்ல, இது மனதின் பயிற்சி. இதற்கு முன் நாம் செய்த நல்ல விஷயங்களும், மனக்கட்டுப்பாடும் தேவைப்படும்' என்றார்.
போட்டி தொடங்கியது. கதிர் மிகவும் உறுதியுடன் அமர்ந்தான். ஆனால், பத்து நிமிடங்களிலேயே அவனுக்குப் பசி எடுத்தது. அடுத்த பத்து நிமிடங்களில், பக்கத்தில் விளையாடும் சிறுவர்களின் சத்தம் அவனுக்குத் தொந்தரவாக இருந்தது. அவனால் அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை. கோபமும், எரிச்சலும் அவனுக்குள் பெருகின. இறுதியில், அவன் ஒரு மணி நேரமும் தாங்க முடியாமல் எழுந்து ஓடிவிட்டான்.
அதே சமயம், கிராமத்தின் மற்றொரு சிறுவன், அரவிந்தன், மிக அமைதியாக, எந்தத் தொந்தரவும் இன்றி அந்த நாளைக் கடந்தான். கதிர் வருத்தத்துடன், 'தாத்தா, என்னால் ஏன் முடியவில்லை?' என்று கேட்டான்.
தாத்தா அவனது தோளைத் தட்டி, 'கதிர், ஒரு மலையை ஏறுவதற்குத் தேவையான பலம் ஏற்கனவே உடலில் இருக்க வேண்டும். அதுபோலவே, தவமும் மனதிற்குள் ஏற்கனவே இருக்கும் ஒரு வலிமை. அதை வளர்த்துக்கொள்ளப் பழக வேண்டும். திடீரென்று பெரிய காரியங்களைச் செய்ய முயல்வதை விட, சிறிய விஷயங்களில் பொறுமையைக் கடைப்பிடிக்கப் பழகு' என்றார். கதிர் அன்று முதல் பொறுமையையும் மனக்கட்டுப்பாட்டையும் பழகத் தொடங்கினான்.
