ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ കവി എന്ന ബാലനും അവന്റെ മുത്തശ്ശൻ സോമുവും താമസിച്ചിരുന്നു. കവിക്ക് എന്തിനും വലിയ ആവേശമായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒട്ടും ക്ഷമയില്ലായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു മത്സരം നടന്നു. ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ മിണ്ടാതെയും ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെയും ഇരിക്കാൻ കഴിയുന്ന കുട്ടിക്ക് ഒരു വലിയ സമ്മാനം നൽകും എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. 'മുത്തശ്ശാ, എനിക്ക് ഇത് എളുപ്പത്തിൽ ചെയ്യാൻ പറ്റും!' കവി ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
മുത്തശ്ശൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'കവി, ഇത് വെറുമൊരു ഇരിപ്പല്ല, ഇത് മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണമാണ്. അതിന് മുൻപേ നമ്മൾ ശീലിച്ചെടുത്ത കരുത്ത് വേണം.'
മത്സരം തുടങ്ങിയപ്പോൾ കവി വലിയ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഇരുന്നു. എന്നാൽ കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ അവന് വിശപ്പും ദാഹവും തോന്നിത്തുടങ്ങി. ചുറ്റുമുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ പോലും അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി. മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു മണിക്കൂർ പോലും കഴിയുന്നതിന് മുമ്പ് അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ അവിടെfrom എഴുന്നേറ്റ് പോയി.
എന്നാൽ അർജുൻ എന്ന മറ്റൊരു കുട്ടി വളരെ ശാന്തനായി ആ ദിവസം പൂർത്തിയാക്കി.
കവി സങ്കടത്തോടെ മുത്തശ്ശനോട് ചോദിച്ചു, 'എന്തുകൊണ്ടാണ് എനിക്ക് ഇത് ചെയ്യാൻ കഴിയാഞ്ഞത്?'
മുത്തശ്ശൻ പറഞ്ഞു, 'കവി, ഒരു വലിയ മല കയറണമെങ്കിൽ കാലുകൾക്ക് കരുത്ത് വേണം. അതുപോലെ, വലിയ തപസ്സുകൾ ചെയ്യാൻ മനസ്സിന് മുൻപേ പരിശീലിച്ച കരുത്ത് വേണം. പെട്ടെന്ന് വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കാതെ, ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ക്ഷമ ശീലിച്ചു തുടങ്ങുക.'
അന്ന് മുതൽ കവി ഓരോ കാര്യവും ക്ഷമയോടെ ചെയ്യാൻ പഠിച്ചു.
