ఒక అందమైన గ్రామంలో కిరణ్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతనికి తన బొమ్మలంటే చాలా ఇష్టం. ఒకరోజు అతని స్నేహితుడు అర్జున్, కిరణ్ ఇంటికి ఆడుకోవడానికి వచ్చాడు. కిరణ్ తన కొత్త చెక్క పడవను టేబుల్ మీద పెట్టి ఆడుకోవడానికి బయటకు వెళ్ళాడు. అర్జున్ ఆ పడవను చూసి ఆశ్చర్యపోయి, దాన్ని తాకబోయాడు. అనుకోకుండా ఆ పడవ ఒక భాగం విరిగిపోయింది.
అర్జున్ భయపడిపోయాడు. కిరణ్కు ఆ పడవ అంటే ఎంత ప్రాణమో అతనికి తెలుసు. 'నేను దీన్ని దాచేస్తే కిరణ్కు తెలియదు కదా?' అని ఒక క్షణం అనుకున్నాడు. కానీ, తర్వాత కిరణ్కు ఈ విషయం తెలిస్తే ఎంత బాధపడతాడో అని ఆలోచించాడు. ఇతరులకు బాధ కలిగించే పని చేయడం తప్పు అని అతనికి అర్థమైంది.
కిరణ్ తిరిగి వచ్చినప్పుడు, అర్జున్ ధైర్యంగా నిజం చెప్పేశాడు. 'కిరణ్, నన్ను క్షమించు. నేను నీ పడవను చూస్తున్నప్పుడు అది విరిగిపోయింది.' కిరణ్కు మొదట బాధ వేసినా, అర్జున్ నిజం చెప్పడం చూసి కోపం తగ్గింది. 'పడవ విరిగిపోవడం బాధగా ఉంది, కానీ నువ్వు నిజం చెప్పినందుకు సంతోషంగా ఉంది. మనం దీన్ని బాగు చేద్దాం' అన్నాడు కిరణ్. ఇద్దరూ కలిసి పడవను బాగు చేశారు. ఇతరులకు బాధ కలిగించే పనులను చేయకూడదని అర్జున్ తెలుసుకున్నాడు.
