ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കിരൺ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. കിരണിന് തന്റെ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ എന്നാൽ ജീവനായിരുന്നു. അവന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്തായ അർജുൻ ഒരു ദിവസം കിരണിന്റെ വീട്ടിൽ കളിക്കാൻ വന്നു. കിരൺ തന്റെ പുതിയ മരക്കപ്പൽ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് മുറ്റത്ത് കളിക്കാൻ പോയപ്പോൾ, അർജുൻ ആ കപ്പൽ കൗതുകത്തോടെ നോക്കി. അറിയാതെ കൈ തട്ടിയപ്പോൾ കപ്പലിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഒടിഞ്ഞുപോയി.
അർജുൻ പേടിച്ചുപോയി. കിരണിന് ആ കപ്പൽ എത്രത്തോളം പ്രിയപ്പെട്ടതാണെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു. 'ഇത് ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചാൽ കിരൺ അറിയില്ലല്ലോ' എന്ന് അവൻ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു. എന്നാൽ, പിന്നീട് ഇത് അറിഞ്ഞാൽ കിരണിന് എത്രമാത്രം വിഷമം ഉണ്ടാകുമെന്ന് അവൻ ഓർത്തു. മറ്റൊരാൾക്ക് സങ്കടമുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു കാര്യം ചെയ്യുന്നത് തെറ്റാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
കിരൺ തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ, അർജുൻ പേടിയോടെ സത്യം പറഞ്ഞു. 'കിരൺ, എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ നിന്റെ കപ്പൽ നോക്കിയപ്പോൾ അത് ഒടിഞ്ഞുപോയി.' കിരണിന് ആദ്യം വിഷമം തോന്നിയെങ്കിലും, അർജുൻ സത്യം പറഞ്ഞതിൽ അവന് സന്തോഷം തോന്നി. 'കപ്പൽ ഒടിഞ്ഞതിൽ എനിക്ക് സങ്കടമുണ്ട്, പക്ഷേ നീ സത്യം പറഞ്ഞത് നന്നായി. നമുക്ക് ഇത് ശരിയാക്കാം,' എന്ന് കിരൺ പറഞ്ഞു. അവർ രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് കപ്പൽ നന്നാക്കി. മറ്റുള്ളവർക്ക് സങ്കടമുണ്ടാക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാതിരിക്കുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഗുണം എന്ന് അർജുൻ പഠിച്ചു.
