ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் பிடித்தமான விளையாட்டுப் பொருட்கள் அனைத்தையும் அவன் மிகவும் கவனமாகப் பார்த்துக்கொள்வான். அவனது நண்பன் முகிலன், கதிரின் மிகவும் நெருக்கமான நண்பன். ஒரு நாள், கதிர் தனது புதிய மற்றும் அழகான மரக் கப்பலைத் தனது மேஜையில் வைத்துவிட்டு விளையாடச் சென்றான். முகிலன் கதிரின் அறைக்குள் நுழைந்தபோது, அந்த மரக்கப்பல் அவனுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அதைத் தொடாமல் இருக்க முடியவில்லை. மெதுவாகத் தொட்டபோது, தெரியாமல் கப்பலின் ஒரு பகுதி உடைந்துவிட்டது.
முகிலனுக்குப் பயம் வந்துவிட்டது. 'இப்போது நான் என்ன செய்வது? கதிர் இதைப் பார்த்தால் எவ்வளவு வருத்தப்படுவான்?' என்று அவன் நினைத்தான். கதிர் அந்தப் பொம்மையை எவ்வளவு நேசிக்கிறான் என்பது முகிலனுக்குத் தெரியும். ஒருவேளை இதைப் பற்றிச் சொல்லாமல் மறைத்துவிட்டால், கதிர் பிறகு கண்டுபிடிக்கும்போது இன்னும் அதிகமாகத் துடிப்பான். முகிலன் சிறிது நேரம் யோசித்தான். தன் தவறை மறைப்பது தற்காலிகமாகத் தப்பித்துக் கொள்ள உதவும், ஆனால் அது கதிரின் மனதை நோகடிக்கும்.
கதிர் திரும்பி வந்ததும், முகிலன் தைரியமாக உண்மையைச் சொன்னான். 'கதிர், மன்னித்துவிடு. நான் உன்னுடைய கப்பலைத் தொட்டபோது அது உடைந்துவிட்டது' என்றான். கதிர் முதலில் வருத்தப்பட்டான், ஆனால் முகிலன் உண்மையைச் சொன்னதைக் கண்டு அவனது கோபம் குறைந்தது. 'நீ உண்மையைச் சொன்னது எனக்குப் பிடிதிருக்கிறது முகிலன். உடைந்து போனதைச் சரி செய்துவிடலாம், ஆனால் பொய் சொன்னால் நம் நட்பு உடைந்துவிடும்' என்றான் கதிர். முகிலன் அந்தத் தவறைச் சரி செய்ய கதிருடன் சேர்ந்து உழைத்தான். அன்று முகிலன் ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றான்: மற்றவர்களுக்குத் துன்பம் தரும் ஒரு செயலைத் தெரிந்தே செய்யக்கூடாது.
