ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಿರಣ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಆಟಿಕೆಗಳೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿ. ಅವನ ಗೆಳೆಯ ಅರ್ಜುನ್ ಒಂದು ದಿನ ಕಿರಣ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದನು. ಕಿರಣ್ ತನ್ನ ಹೊಸ ಮರದ ಹಡಗನ್ನು ಮೇಜಿನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಆಟವಾಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾಗ, ಅರ್ಜುನ್ ಆ ಹಡಗನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದಾಗ, ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಹಡಗಿನ ಒಂದು ಭಾಗ ಮುರಿದುಹೋಯಿತು.
ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಭಯವಾಯಿತು. ಕಿರಣನಿಗೆ ಆ ಹಡಗು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. 'ಇದನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿದರೆ ಕಿರಣನಿಗೆ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ?' ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಆದರೆ, ನಂತರ ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು ಕಿರಣನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ನೋವಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ನೋವು ಕೊಡುವ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.
ಕಿರಣನ್ ಬಂದಾಗ, ಅರ್ಜುನ್ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಸತ್ಯ ಹೇಳಿದನು. 'ಕಿರಣ್, ಕ್ಷಮಿಸು. ನಾನು ನಿನ್ನ ಹಡಗನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಅದು ಮುರಿದುಹೋಯಿತು.' ಕಿರಣನಿಗೆ ಮೊದಲು ಬೇಸರವಾಯಿತು, ಆದರೆ ಅರ್ಜುನ್ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಕೋಪ ಬರಲಿಲ್ಲ. 'ಹಡಗು ಮುರಿದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಬೇಸರವಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ನೀನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳದೆ ಸತ್ಯ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿದೆ,' ಎಂದನು ಕಿರಣ್. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಹಡಗನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿದರು. ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಸಂಕಟ ತರುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು ಎಂಬ ಪಾಠವನ್ನು ಅರ್ಜುನ್ ಕಲಿತನು.
