ఒక అందమైన గ్రామంలో లియో అనే బాలుడు మరియు అతని తాతయ్య ఉండేవారు. లియో చాలా చురుకైన బాలుడు, కానీ ఆడుకునేటప్పుడు తెలియక చిన్న చీమలను లేదా పురుగులను తొక్కుతూ వెళ్లేవాడు.
ఒక రోజు, లియో ఒక అద్భుతమైన నీలిరంగు సీతాకోకచిలుకను చూశాడు. అది చాలా అందంగా ఉంది. 'దీనిని నేను పట్టుకుని నా స్నేహితులకు చూపించాలి!' అని లియో అనుకున్నాడు. అతను మెల్లగా ఆ పువ్వు దగ్గరకు వెళ్తున్నాడు.
అప్పుడు అతని తాతయ్య అతడిని ఆపారు. "లియో, ఆగు!" అని మెల్లగా చెప్పారు.
"తాతయ్యా, ఇది ఎంత అందంగా ఉందో చూడండి!" అని లియో ఉత్సాహంగా అన్నాడు.
తాతయ్య అతడిని దగ్గరకు పిలిచి ఇలా చెప్పారు, "లియో, మనం వెళ్లే మార్గం ఎంత మంచిదో ఎలా తెలుస్తుంది? మనం ఏ ప్రాణిని హింసించకుండా, ఏ ప్రాణిని చంపకుండా జీవించడమే నిజమైన మంచి మార్గం. ఈ సీతాకోకచిలుక గాలిలో ఎగరడానికి పుట్టింది, ఒక గాజు సీసాలో బంధించడానికి కాదు. నువ్వు దానిని పట్టుకోవాలని ప్రయత్నిస్తే, దాని స్వేచ్ఛను మరియు ప్రాణాన్ని నువ్వు భంగం కలిగిస్తున్నావు. ప్రతి ప్రాణి పట్ల దయ కలిగి ఉండటమే గొప్ప గుణం."
లియో ఆ సీతాకోకచిలుకను గమనించాడు. తను దగ్గరకు వెళ్తున్నప్పుడు అది ఎంత భయపడుతుందో అతనికి అర్థమైంది. లియో మెల్లగా తన చేతిని వెనక్కి తీసుకున్నాడు. ఆ సీతాకోకచిలుక రెక్కలు ఆడిస్తూ ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోయింది. అది స్వేచ్ఛగా ఎగురుతుంటే చూసి లియో మనసు ఎంతో సంతోషించింది. ఆ రోజు నుండి, లియో ఏ ప్రాణిని కూడా బాధపెట్టకుండా ఉండటం నేర్చుకున్నాడు.
