ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய குறை இருந்தது; விளையாடும் போது தெரியாமல் எறும்புக்களையோ அல்லது சிறிய பூச்சிகளையோ மிதித்துவிடுவான். ஒரு நாள், கதிர் தனது தோட்டத்தில் ஒரு பெரிய வண்ணத்துப்பூச்சியைப் பார்த்தான். அது மிகவும் அழகாக இருந்தது. அதைத் தன் கையில் பிடித்துத் தன் நண்பர்களிடம் காட்ட வேண்டும் என்று அவன் நினைத்தான். அவன் மெதுவாக அந்தப் பூச்சியின் அருகில் சென்றான். ஆனால், அப்போது அவன் தாத்தா அவனைத் தடுத்தார்.
"கதிர், நில்!" என்று மென்மையாகச் சொன்னார் தாத்தா. "அதை ஏன் பிடிக்க வேண்டும்?"
"தாத்தா, இது எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது என்று பாருங்கள்!" என்றான் கதிர் ஆசையுடன்.
தாத்தா அவனை அருகில் அமர வைத்து, "கதிர், நாம் செல்லும் பாதை எவ்வளவு சிறந்தது என்று எப்படித் தெரிந்து கொள்வது தெரியுமா? நாம் எந்த உயிரையும் துன்புறுத்தாமல், எதனையும் கொல்லாமல் வாழப் பழகிக்கொள்வதே உண்மையான நல்ல வழி," என்றார். "இந்த வண்ணத்துப்பூச்சி தன் சிறகுகளால் பறக்கப் பிறந்தவள். அதை நீ பிடிப்பதன் மூலம் அதன் சுதந்திரத்தையும், அதன் உயிரையும் நீ பறிக்கிறாய். மற்ற உயிர்கள் உயிர் வாழத் தகுதியுள்ளவை என்பதை உணர்வதே அறம்."
கதிர் அந்தப் பூச்சியையும், அதன் மென்மையான சிறகுகளையும் பார்த்தான். தான் அதைத் தொட முயன்றபோது அது எவ்வளவு பயந்து நடுங்கியது என்பதை இப்போதுதான் அவன் உணர்ந்தான். கதிர் மெதுவாகத் தன் கையை எடுத்தான். வண்ணத்துப்பூச்சி சிறகடித்து வானில் பறந்து சென்றது. அந்தப் பூச்சி மகிழ்ச்சியாகப் பறப்பதைப் பார்த்தபோது, கதிரின் மனதிற்குள் ஒரு பெரிய நிம்மதியும் மகிழ்ச்சியும் ஏற்பட்டது. அன்று முதல், எறும்பு முதல் பறவை வரை எதைக் கூடத் துன்புறுத்தாமல் வாழ கதிர் பழகிக்கொண்டான்.
