ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతని దగ్గర ఒక అందమైన చెక్క బొమ్మ ఉండేది. అది అతనికి చాలా ఇష్టం. ఒకరోజు తన స్నేహితుడు రోహన్తో ఆడుకుంటున్నప్పుడు, ఆ బొమ్మ కింద పడి విరిగిపోయింది. అర్జున్ చాలా బాధపడి ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. తన ప్రపంచమే అంతమైపోయిందని అతను అనుకున్నాడు.
అప్పుడు అతని తాతయ్య దగ్గరకు వచ్చి, 'అర్జున్, ఈ ప్రపంచంలో ఏదీ శాశ్వతం కాదు. వస్తువులు వస్తుంటాయి, పోతుంటాయి. నీకు ఇప్పుడు బాధగా ఉండటానికి కారణం ఆ బొమ్మ విరగడం కాదు, దాని మీద నీకున్న అతిగా ఉన్న మమకారం' అని చెప్పారు.
అర్జున్ తాతయ్య మాటలను లోతుగా ఆలోచించాడు. వస్తువుల పట్ల అతిగా ఆశ పడటం వల్లనే బాధ కలుగుతుందని అతనికి అర్థమైంది. వస్తువులు మారవచ్చు, కానీ మనసులోని ప్రశాంతత మారకూడదని అతను తెలుసుకున్నాడు. ఆ రోజు నుండి, అర్జున్ వస్తువులను ఆస్వాదించడం నేర్చుకున్నాడు, కానీ అవి పోయినప్పుడు కుంగిపోకుండా ఉండటం కూడా నేర్చుకున్నాడు.
