ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனிடம் ஒரு அழகான மரப்பாவை இருந்தது. அந்தப் பாவை அவனுக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒன்று. ஒரு நாள், கதிர் தனது நண்பன் மாறனுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, எதிர்பாராத விதமாக அந்தப் பாவை உடைந்து போனது. கதிர் முதலில் மிகவும் அழுதான். 'இனி எனக்கு எதுவும் வேண்டாம், இந்த உலகம் எனக்கு வேண்டாம்' என்று கோபப்பட்டான். அவன் அந்தப் பொம்மையின் மீது வைத்திருந்த அதிகப்படியான ஆசையினால் மிகுந்த வருத்தமடைந்தான்.
அப்போது அவனது தாத்தா அருகில் வந்து அமர்ந்தார். 'கதிர், இந்த உலகம் மற்றும் நாம் வைத்திருக்கும் பொருட்கள் அனைத்தும் நிலையற்றவை. இன்று இருக்கும் மகிழ்ச்சி நாளை மாறிவிடலாம். ஒரு பொருள் உன்னிடம் இருக்கும்போது நீ மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம், ஆனால் அது போனவுடன் நீ ஏன் இவ்வளவு துடிக்கிறாய்?' என்று கேட்டார்.
கதிர் யோசித்தான். தான் அந்தப் பொம்மையின் மீது வைத்திருந்த பிணைப்பு தான் தன்னைத் துன்புறுத்துகிறது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். மெல்ல மெல்ல, அவன் பொருட்களின் மீதான ஆசையைக் குறைத்துக் கொள்ளப் பழகினான். பொம்மைகள் உடைந்து போகலாம், விளையாட்டுப் பொருட்கள் தொலைந்து போகலாம், ஆனால் அவனது மன அமைதி மாறக்கூடாது என்று அவன் புரிந்துகொண்டான். அந்தத் தெளிவு அவனுக்கு ஒரு புதிய நிம்மதியைத் தந்தது.
