ఒక అందమైన గ్రామంలో ఆర్యన్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతనికి కొత్త విషయాలు నేర్చుకోవడం అంటే చాలా ఇష్టం, కానీ ఏదైనా కష్టంగా అనిపిస్తే త్వరగా విసుగు చెందేవాడు. ఒకరోజు, అతని తాతయ్య మాధవ్ ఇంటి దగ్గర ఇసుకలో ఒక బావి తవ్వుతుండటం ఆర్యన్ చూశాడు.
కొంత దూరం తవ్విన తర్వాత కూడా కేవలం ఇసుక మాత్రమే వచ్చింది. ఆర్యన్ అడిగాడు, "తాతయ్యా, నీళ్లు ఎందుకు రావడం లేదు?"
తాతయ్య నవ్వుతూ ఇలా అన్నారు, "ఆర్యన్, ఇది ఇసుక బావి. మనం ఎంత లోతుగా తవ్వితే, అంత ఎక్కువ నీరు వస్తుంది. పైపైన తవ్వితే కేవలం ఇసుక మాత్రమే దొరుకుతుంది. లోతుగా వెళ్తేనే అసలైన నీటి ఊట దొరుకుతుంది."
ఆ రోజు సాయంత్రం ఆర్యన్ తన పాఠ్యపుస్తకంతో కూర్చున్నాడు. ఒక పాఠం అతనికి చాలా కష్టంగా అనిపించింది. అతను చదవడం మానేయాలనుకున్నాడు. కానీ అప్పుడు తాతయ్య మాటలు గుర్తొచ్చాయి. అతను పట్టుదలతో ఆ పాఠాన్ని మళ్ళీ మళ్ళీ చదివాడు, అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు.
కొన్ని రోజులు గడిచాక, ఆర్యన్ చాలా తెలివైనవాడిగా మారాడు. అతను ఎంత ఎక్కువగా నేర్చుకుంటున్నాడో, అంతగా విషయాలు అతనికి అర్థం కాసాగాయి. లోతైన బావి నుండి నీరు ఎలాగైతే ప్రవహిస్తుందో, అతని జ్ఞానం కూడా అలాగే పెరగసాగింది. మనం ఎంత లోతుగా నేర్చుకుంటే, అంత ఎక్కువ జ్ఞానం లభిస్తుందని అతను గ్రహించాడు.
