ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാൻ അവന് വലിയ താൽപ്പര്യമായിരുന്നു, എങ്കിലും ചിലപ്പോൾ പാഠങ്ങൾ പ്രയാസകരമാകുമ്പോൾ അവൻ നിരാശനാകാറുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക്, അവന്റെ മുത്തച്ഛൻ മാധവൻ വീടിനടുത്തുള്ള മണൽ പ്രദേശത്ത് ഒരു കിണർ കുഴിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. കുറച്ചു കുഴിച്ചപ്പോൾ മണൽ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അർജുൻ ചോദിച്ചു, "മുത്തച്ഛാ, എന്താ വെള്ളം വരാത്തത്?"
മുത്തച്ഛൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "അർജുൻ, ഇത് മണൽ കിണറാണ്. നമ്മൾ എത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ കുഴിക്കുന്നുവോ, അത്രത്തോളം കൂടുതൽ വെള്ളം ഇതിൽ നിന്ന് വരും. ഉപരിതലത്തിൽ കുഴിച്ചാൽ മണൽ മാത്രമേ ലഭിക്കൂ. ആഴത്തിലേക്ക് പോയാൽ മാത്രമേ ശുദ്ധമായ ജലം ലഭിക്കൂ."
അന്ന് വൈകുന്നേരം അർജുൻ തന്റെ പാഠപുസ്തകങ്ങൾ എടുത്തു. ഒരു പാഠഭാഗം അവന് വളരെ പ്രയാസമായി തോന്നി. അവന് അത് പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കാൻ തോന്നി. എന്നാൽ മുത്തച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ അവൻ ഓർത്തു. അവൻ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധയോടെ ആ പാഠം വീണ്ടും വായിച്ചു, സംശയങ്ങൾ ചോദിച്ചു പഠിച്ചു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അർജുൻ ഇപ്പോൾ വളരെ ബുദ്ധിശാലിയായി മാറി. അവൻ പഠിക്കുന്നതനുസരിച്ച് അവന്റെ അറിവ് വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു ആഴമുള്ള കിണറ്റിൽ നിന്ന് വെള്ളം വരുന്നത് പോലെ, അവന്റെ അറിവും ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പഠനത്തിൽ എത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങുന്നുവോ, അത്രത്തോളം അറിവ് ലഭിക്കുമെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
