ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்வதில் மிகுந்த ஆர்வம் உண்டு. ஒரு நாள், அவனது தாத்தா ஒரு மணல் கிணற்றைத் தோண்டிக் கொண்டிருந்தார். கவின் ஆர்வத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். தாத்தா ஒரு அடி தோண்டினால் ஒரு சொட்டுத் தண்ணீர் வந்தது. கவின் கேட்டான், "தாத்தா, ஏன் இவ்வளவு மெதுவாகத் தண்ணீர் வருகிறது?"
தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், "கவின், இது மணல் கிணறு. நாம் எவ்வளவு ஆழமாகத் தோண்டுகிறோமோ, அவ்வளவு அதிகமாகத் தண்ணீர் சுரக்கும். மேலோட்டமாகத் தோண்டினால் வெறும் மணல் தான் கிடைக்கும். ஆழம் செல்லச் செல்லத்தான் உண்மையான நீர் கிடைக்கும்."
அன்று மாலை, கவின் தனது பாடப்புத்தகங்களை எடுத்துப் படிக்கத் தொடங்கினான். முதலில் அவனுக்குப் புரியாத பல விஷயங்கள் இருந்தன. அவனுக்குச் சலிப்பு ஏற்பட்டது. அப்போது தாத்தாவின் வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தன. 'ஆழம் செல்லச் செல்லத் தண்ணீர் வரும்' என்பதை நினைவில் கொண்டு, கவின் விடாமுயற்சியுடன் படிக்கத் தொடங்கினான். கடினமான கணக்குகளையும், புதிய சொற்களையும் மீண்டும் மீண்டும் முயற்சி செய்து கற்றான்.
சில மாதங்கள் கழிந்தன. கவின் இப்போது வகுப்பிலேயே மிகவும் புத்திசாலியாகத் தெரிந்தான். அவனிடம் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு அவன் மிகத் தெளிவாகப் பதிலளித்தான். அவனது அறிவு ஒரு ஆழமான கிணற்றைப் போலத் தடையின்றிப் பெருகியது. கவின் புரிந்து கொண்டான்: கற்றலில் நாம் எவ்வளவு ஆழமாகச் செல்கிறோமோ, அவ்வளவு அதிகமாகத் தெளிவான அறிவு நமக்குக் கிடைக்கும்.
