ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುವ ಆಸಕ್ತಿ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ಕಷ್ಟವಾದ ವಿಷಯಗಳು ಬಂದಾಗ ಅವನು ಬೇಗನೆ ಬೇಸರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ಅಜ್ಜ ಮಾಧವ ಅವರು ಮರಳಿನ ನೆಲದಲ್ಲಿ ಬಾವಿಯನ್ನು ಅಗೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅಜಯ್ ನೋಡಿದನು. ಸ್ವಲ್ಪ ಅಗೆದ ನಂತರ ಬರಿ ಮರಳು ಮಾತ್ರ ಬಂದಿತು. ಅಜಯ್ ಕೇಳಿದನು, "ಅಜ್ಜಾ, ನೀರು ಯಾಕೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ?"
ಅಜ್ಜ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, "ಅಜಯ್, ಇದು ಮರಳಿನ ಬಾವಿ. ನಾವು ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಅಗೆಯುತ್ತೇವೆಯೋ, ಅಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ನೀರು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಮೇಲ್ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅಗೆದರೆ ಕೇವಲ ಮರಳು ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಆಳಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ ಮಾತ್ರ ನೀರಿನ ಸೆಲೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ."
ಅಂದು ಸಂಜೆ ಅಜಯ್ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಲು ಕುಳಿತನು. ಒಂದು ಪಾಠ ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾಯಿತು. ಅವನು ಅದನ್ನು ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಬಿಡಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನೆನಪಾಯಿತು. ಅವನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದಿದನು, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಅಜಯ್ ತುಂಬಾ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾದನು. ಅವನು ಎಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಕಲಿಯುತ್ತಿದ್ದನೋ, ಅಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ವಿಷಯಗಳು ಅವನಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗತೊಡಗಿದವು. ಆಳವಾದ ಬಾವಿಯಿಂದ ನೀರು ಹೇಗೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಅವನ ಅರಿವು ಹರಿಯತೊಡಗಿತು. ಕಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ಪ್ರಯತ್ನವಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಜ್ಞಾನ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವನು ತಿಳಿಯಿತು.
