ఒక దట్టమైన అడవిలో కబీల్ అనే కుందేలు ఉండేది. కబీల్ చాలా చురుకైనది, కానీ దానికి ఒక అలవాటు ఉంది—ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి సాధించాలనే తొందరపాటు. ఒకరోజు, కబీల్ ఒక పెద్ద మామిడి చెట్టును చూసింది. ఆ చెట్టు పైభాగంలో, కొమ్మ చివరన పండిన మామిడి పండ్లు కనిపించాయి.
కబీల్ మెల్లగా చెట్టు ఎక్కడం మొదలుపెట్టింది. కింద ఉన్న కొమ్మలు బలంగా ఉన్నాయి. 'ఇంకొంచెం పైకి వెళ్తే ఆ పెద్ద పండును అందుకోవచ్చు' అని అది అనుకుంది. దాని స్నేహితుడు మణి, 'కబీల్, ఆగు! నువ్వు ఇప్పటికే చాలా ఎత్తుకు వచ్చావు. అక్కడే ఆగి పండ్లు తిను, ఇంకా పైకి వెళ్తే ప్రమాదం!' అని హెచ్చరించాడు.
కానీ కబీల్ వినలేదు. అది కొమ్మ చివర వరకు వెళ్ళింది. సరిగ్గా అదే సమయంలో ఒక చిన్న గాలి వీచింది, ఆ సన్నని కొమ్మ 'టక్' మని విరిగిపోయింది. కబీల్ కిందపడిపోయింది. అదృష్టవశాత్తුව ఒక పొదలో పడటం వల్ల ప్రాణాలతో బయటపడింది, కానీ కాలికి దెబ్బ తగిలింది. అప్పుడే కబీల్కు అర్థమైంది: పరిమితి మించితే ప్రమాదం తప్పదని.
